DĪNŬMĔRĀTĬO, ōnis, f. Énumération. Exornatio quædam verborum.
DĪNŬMĔRO, as, avi, atum, are, a. Compter, calculer. Syn. Numero. Adv. Propemodum. Usus: Dinumerare pecuniam alicui.
DĬŒCĒSIS, ĕos, f. Étendue d’une juridiction, d’un gouvernement; diocèse. Syn. Procuratio, vel gubernatio. Usus: Mirifica exspectatio nostrarum diœcesium.
DĬŒCĒTES, æ, m. Intendant, trésorier. Syn. Qui procurationem, et quasi dispensationem regiam recepit.
DĬPLŌMA, ătis, n. Lettre pliée doublement; licence de voyager aux frais de l’État, passeport. Syn. Principum, et aliorum magistratuum codicilli, litteræque publicæ signo regio munitæ et sanctæ.
DĪRÆ, ārum, f. pl. Furies; imprécations. Syn. Furiæ, tristia omina, minæ, execrationes, imprecationes. Usus: Diras obnuntiare. Diræ, ut cætera auspicia, omina sunt, non causæ malorum. Homo diris devotus, credebatur affici maximo infortunio. Cf. [Furiæ].
DĪRECTO, Directement. Syn. Directe. Usus: Directo deorsum ferri. Hæc ad fidem directo pertinent.
DĪRECTUS, a, um, Placé droit, en ligne droite. Syn. Rectus. Usus: Arbores directo ordine consitæ. Directa via. Quid opus est circuitione et anfractu potius, quam directo? Directum iter. Paries directus.
DĪREPTĬO, ōnis, f. Pillage, sac (d’une ville). Epith. Acerba, fœda, impunita, libera, tanta. Usus: Vexatio et direptio urbis, sociorum. Impendebant fames, incendia, cædes, direptio.
DĪREPTOR, ōris, m. Celui qui pille, brigand. Usus: Direptor urbis et vexator.