ADMĪRĀBĬLIS, e, gen. com. Admirable, merveilleux. Syn. Admirandus, admiratione dignus, mirandus. Usus: Vir dicendo, et omnibus artibus admirabilis. Pro tua singulari et admirabili sapientia. Admirabilis fama virtutum. Cf. [Mirus], [Mirandus].

ADMĪRĀBĬLĬTAS, ātis, f. Ce qui excite l’admiration. Epith. Magna, maxima. Usus: Hæc rerum despicientia magnam admirabilitatem habet, ce noble dédain est un grand sujet d’admiration.

ADMĪRĀBĬLĬTER, Admirablement. Syn. Mirifice, mirum in modum, cum admiratione omnium, insigniter. Usus: Mundus consilio admirabiliter administratur.

ADMĬRĀTĪO, ōnis, f. Admiration. Syn. Miratio. Epith. Familiaris, incredibilis, suavis, jucundissima, magna, major, maxima, mediocris, perspicua, popularis, similis, summa multa. Phras. Res magnam admirationem excitavit, cette chose a excité une grande admiration. Res ea non mediocrem movit, effecit admirationem; omnes in admirationem vertit, traduxit, rapuit, convertit. Res ea maxima omnes admiratione affecit, defixit, stupore omnium animos complevit; non mediocrem sui admirationem injecit. Res ea in admiratione erat omnium; omnium oculos mentesque admiratio rei tenuit, suspendit. Id facinus miraculo rei omnes obstupefecit. Usus: Eloquentiam, quæ admirationem non habet, nullam judico, l’éloquence qui n’excite point l’admiration, n’est pas de l’éloquence. Cf. [Miror], [Stupeo].

ADMĪROR, aris, atus sum, ari, a. Admirer. Syn. Suspicio, miror, demiror, admiratone afficior. )( Contemno. Adv. Communiter, recte, separatim aliquem, separatim in singulis, valde, vehementer. Phras. Admiratus est eloquentiam, il admira son éloquence. Magna hominem tenuit eloquentiæ hujus admiratio; magna erat hominis ad tantam eloquentiam admiratio; incessit hominem admiratio tantæ eloquentiæ. Eloquentia tam singularis homini pro miraculo fuit: summæ admirationi fuit. Magna eloquentiæ admiratione tenebatur, capiebatur. Cf. [Miror]. Usus: Platonem ex ore tuo admiror. De Dionysio sum admiratus. Cf. [Miror], [Stupor].

ADMISCĔO, es, cui, mixtum vel mistum, ere, a. Mêler. Syn. Misceo, immisceo, confundo. Usus: Cave, ne vulgi erroribus te admisceas. Nolo, me illis admisceas, je vous en prie, ne me mêlez pas parmi ces gens. Cf. [Misceo].

ADMISSĀRĬUS, ii, m. Étalon. Syn. Equus, qui ad sobolem servatur.

ADMISSUM, i, n. Mauvaise action, crime. * Syn. Delictum, crimen, peccatum. Usus: Admissum hoc graviter puniri solet. Cf. [Crimen], [Peccatum].

ADMISSUS, a, um, part. v. admitto. Commis. Syn. Commissus, item: incitatus. Usus: 1. Pudet me admissi, dedecoris, j’ai honte du déshonneur dont je me suis couvert. 2. Equo admisso in mediam aciem irruit, ayant lancé son cheval à toute bride, il se précipita au milieu de la mêlée.

ADMISTĬO, ōnis, f. Mélange. Syn. Concretio. Usus: Animus omni admistione corporis liberatus, purus et integer, l’âme débarrassée de tout contact avec le corps, est pure et sans tache.