ADMISTUS, a, um, part. v. admisceo. Mêlé. Syn. Commixtus, concretus. Usus: Aquæ admistus calor. Aer multo calore admistus. Nihil animis admistum, nihil concretum est.
ADMITTO, is, mīsi, missum, ere, a. Recevoir. Syn. Recipio, excipio, suscipio, adhibeo, intromitto. )( Prohibeo, arceo, repello. Phras. 1. Quoslibet ad me admisi, j’ai reçu chez moi n’importe qui. Neminem a congressu meo absterrui; exclusi neminem; audivi omnes. Nullum onus officii cuiquam reliquum feci. Admissionum mearum facilitatem omnes deprædicant. Cf. [Accessus], Aditus facilis. Si tempus admiserit, si le temps le permet. Si ætatis tempus; si rationes vestræ eam facultatem præbebunt; si commodum ita feret vestrum; si ita tulerit fortuna. Usus: 1. Aliquem in domum, ad vel in consilium, ad colloquium, ad causam dicendam, ad Principem admittere, admettre, recevoir. Pecco, committo, commettre (une mauvaise action, un crime). Integer adeo, ut nullam unquam noxiam, flagitium, fraudem, maleficium, culpam, facinus, dedecus in se admitteret. 3. Concito, lancer à toute bride. Equum in hostem admisit.
ADMŎDUM, Beaucoup. Syn. Valde, item: fere. Usus: 1. Me tuæ litteræ admodum delectant, fort, beaucoup. 2. Fere, presque. Viginti admodum annos natus. Nullus admodum. Admodum nihil litterarum callet. 3. In responsione affirmat Advenit? Resp. Admodum, oui, certainement. 4. Cum adverbiis jungitur. Nuper admodum, tout dernièrement. Raro admodum, très-rarement. Cf. [Valde].
ADMŌLĬOR, iris, ītus sum, iri, d. Élever auprès. * Syn. Admoveo. Usus: Rupes præaltas velut de industria natura admolita est.
ADMONĔO, es, ui, ĭtum, ere, a. Avertir à l’avance. Syn. Commoneo, commonefacio, ad memoriam rei aliquem excito. Adv. Amice, amicissime, breviter, præclare, obscure, recte, vulgo. Usus: Præclare, amice, ea de re me admonuisti. Locus ipse, ipsum nomen me admonet, ut etc. Cf. [Hortor], [Moneo].
ADMŎNĬTĬO, ōnis, f. Avertissement, exhortation. Syn. Monitum, præceptum, hortatio. Epith. Accurata, familiaris, major, mediocris, similis. Usus: Nec precibus, nec admonitioni locum relinquit, il ne s’inquiète ni de mes prières, ni de mes exhortations. Cf. [Præceptum], [Hortor], [Incitamentum].
ADMŌNĬTOR, ōris, m. Qui excite, qui exhorte. Syn. Hortator, impulsor. Epith. Nimius, verecundus. Usus: Admonitore non eges. Verecundus admonitor.
ADMŎNĬTŬS, ūs, m. (empl. à l’abl.) Conseil, exhortation. Syn. Admonitio, monitum. Epith. Similis. Usus: Amici hominis admonitu valde movemur.
ADMORDĔO, es, mordi, morsum, ere, a. Mordre. Syn. Mordeo, abrodo. Usus: Habet argentum: hunc mihi admordere lubet.