EFFECTOR, ōris, m. Artisan, ouvrier, auteur. Syn. Perfector, architectus, molitor, creator, auctor. Epith. Optimus, præstantissimus. Usus: Stilus optimus dicendi effector, parens, magister. DEUS mundi molitor, omnium rerum effector.
EFFECTRIX, īcis, f. Celle qui fait, cause. Syn. Pecunia est effectrix multarum voluptatum.
EFFECTŬS, ūs, m. Effet, vertu, résultat, suite. Syn. Quod effectum est. Usus: Effectus eloquentiæ est audientium approbatio. Radicum vim et effectum ignoramus.
EFFĒMĬNĀTĒ, D’une manière efféminée, lâchement. Syn. Muliebriter. )( Fortiter. Usus: Cave, ne quid effeminate facias.
EFFĒMĬNĀTUS, a, um, Efféminé, lâche, mou. Syn. Qui animum gerit muliebrem. )( Fortis, virilis, durus. Usus: Homo effeminatus, impudicus, mollis, fractus, abjectus, humilis, submissus. Cf. [Mollis], [Voluptas].
EFFĒMĬNO as, avi, atum, are, a. Amollir, énerver. )( Corroboro. Phras. Sic effeminantur homines, ainsi s’amollissent les hommes. His rebus animi relanguescunt, et virtus remittitur; animi emolliuntur; vigor animi otii dulcedine, et variis voluptatum delinimentis exstinguitur; sic robur animi elanguescit; muliebres animi induuntur. Usus: Effeminarunt acrem, quem Junoni tribuerunt Poetæ.
1. EFFĒRO, fers, extŭlī, ēlātum, efferre, a. Produire. Syn. Edo. Adv. Aliquando se, altius se, insolenter, insolentius, amplissime, supremo die, foras, longissime, membratim, conjuncte. Usus: 1. Ager uberiores fructus effert. 2. Profero, educo, sortir d’une maison, enterrer. Pedem domo extulit. Filius patrem extulit ad sepulcrum. Demersam patriam efferre, relever. 3. Extollo, celebro, louer, exalter. Laudibus aliquem in cœlum efferre. Ad summum imperium, ad summam gloriam aliquem efferre et extollere. Quos fortuna evexit ad gloriam, virtus extulit ad laudem, ne insolenter se efferant. 4. Afficio, s’enorgueillir, être transporté (de joie, d’orgueil). Dolore, ira, gaudio, lætitia efferri, extra se ferri. Cupiditatibus efferri. 5. Promo, pronuntio, proférer, exprimer. Efferre sententiam gravem verbis inconditis. 6. Vulgo, divulgo, dire, raconter. Cave, hæc foras efferas, ut ad vulgi aures perveniant. Ne has meas ineptias efferatis.
2. EFFĔRO, as, avi, atum, are, a. Rendre sauvage, rendre furieux. Syn. In iram accendo, rabiem accendo. Usus: Homines non patiuntur, terram immanitate belluarum efferari. Gentes immanitate efferatæ. In hominis figura animo efferato. Barba promissa speciem oris efferarat.
EFFERVESCO, is, ferbŭi, escere, n. Bouillir, bouillonner; être enflammé. Syn. Ebullio, erumpo. Adv. Vehementius. Usus: Nimium efferbuit hujus ferocitas, et in gerendis inimicitiis pertinacia. Undæ comitiorum ut mare profundum effervescunt. Effervescere in aliquem et erumpere. Cf. [Præceps], [Impetus], [Ira].
EFFĒTUS, a, um, Fatigué, usé, languissant. Syn. Exhaustus, confectus, debilis. Usus: Intemperans adolescentia senectuti corpus effetum tradit.