ĒMENDĀTĒ, Correctement. Syn. Castigate. Usus: Pure et emendate loqui.
ĒMENDĀTĬO, ōnis, f. Correction. Epith. Felicior. Usus: Correctio philosophiæ veteris, et emendatio. Cf. [Correctio].
ĒMENDĀTOR, ōris, m. Celui qui corrige, réformateur. Syn. Corrector. Usus: Sisenna quasi emendator sermonis usitati esse volebat.
ĒMENDĀTRIX, īcis, f. Celle qui corrige. Usus: Lex est emendatrix vitiorum.
ĒMENDO, as, avi, atum, are, a. Corriger; réformer. Syn. Corrigo. Adv. Leviter. Phras. 1. Emendavit se, il s’est corrigé. In viam rediit; ad frugem applicuit animum; in rectam redivit semitam; ad frugem bonam se recepit; de pravitate deductus est; a scelere, cupiditate revocavit semetipse; emersit e cœno vitiorum; salutem dixit supremam cupiditatibus suis; ad mores vitamque continentem se dedit; a pristinæ vitæ licentia sese ipse coercuit, sibique frena injecit; animum ad meliora consilia applicuit, appulit; a malitia abstitit; animum a vitæ pravitate ad meliora convertit; vitia posuit; iniit meliorem vitæ rationem; emersit e vitiis; e corrupta adolescentia in bonam frugem emersit; ad sanitatem mentis rediit; vitiosas animi partes sanavit; vitiosam consuetudinem et corruptam pura et incorrupta emendavit. Cf. [Corrigo], [Conversio]. 2. Orationem emendavit, il a retouché son discours. Elimavit, mendis expurgavit; correctionem adhibuit; ad limam revocavit; ad castigationem errata vocavit; detersis maculis forma meliore donavit. Cf. [Corrigo], [Melius]. Usus: Vitium cutis, dolorem capitis pharmaco emendare. Principum continentia emendantur mores civitatis.
ĒMENTĬOR, iris, ītus sum, iri, d. Mentir, déguiser. Syn. Mentior. Usus: Æschines legationem ementitus est. Genus suum ementitur. Cf. [Mentior].
ĒMĔRĔOR, eris, mĕrĭtus sum, eri, d. Finir le service militaire. Syn. Mereo, stipendia facio. Usus: Annuæ mihi operæ emerentur. Emeritis stipendiis ambitionis quiescit.
ĒMERGO, is, mersi, mersum, ere, a. Remonter, sortir. Syn. Exeo, evado, exsisto. Adv. Aliquando, alte, commode. Usus: E servitute, mendicitate, valetudine sinistra, ære alieno emergere, respirare. Stellæ statis temporibus emergunt. Veritas e calicibus emergit. E corrupta adolescentia in bonam frugem emergere. Homo emersus e cœno vitiorum. Cf. [Evado], [Libero].
ĒMĒTĬOR, iris, mensus sum, iri, d. Mesurer. Syn. Metior. Usus: Ego voluntatem tibi emetiar, moi, je vous promets ma bonne volonté.
ĒMĬCO, as, ŭi, are, n. S’élancer hors, jaillir; luire. Syn. Effulgeo, resplendeo. Usus: Ex oculis quasi radii emicant. Pectus emicat, subsultat, le cœur bondit.