ĒMĬGRO, as, avi, atum, are, n. Changer de pays, émigrer; mourir. Syn. Discedo, migro, excedo. Usus: E vita velut e domo emigrare. Cf. [Migro].
ĒMĬNENS, entis, gen. omn. Élevé, proéminent. Syn. Editus. Usus: 1. Oculi eminentes. Genæ leniter eminentes. Eminens, porrecta in altum columna. 2. Præstans, præclarus, éminent, distingué. Vir eminenti litteratura. Cf. [Altus].
ĒMĬNENTĬA, æ, f. Saillie, bosse. Usus: Multa vident pictores in umbris et eminentiis, quæ nos non videmus.
ĒMĬNĔO, es, ŭi, ere, n. Former saillie, dépasser. Syn. Exsto, excedo; præcello, duco familiam, classem. Adv. Foras, leviter. Usus: 1. Fistula aquam, vel ex aqua eminens. 2. Appareo, eluceo, eniteo, sortir, paraître. E fronte ipsa pudor eminet. Ex ore crudelitas, e voce atrocitas eminet. 3. Præcello, se distinguer, surpasser. Demosthenes unus eminet inter omnes in omni genere dicendi. Cf. [Excello], [Præstantia].
ĒMĬNUS, De loin. Syn. E longinquo. )( Cominus. Usus: Eminus hasta, cominus gladio uti.
ĒMISSĀRĬUS, ii, m. Agent, espion. Syn. Excursor, vexator, calumniator. Usus: Hunc præcursorem habere solebat, et emissarium, et excursorem omnium deterrimum.
ĒMISSĬO, ōnis, f. Action de lancer. Syn. Jactus, ictus, conjectio. Epith. Mortifera, gravior. Usus: Tormentorum emissiones sunt graviores, quo pluribus ea pulveribus onerantur.
ĒMISSĬTĬUS, a, um, Jeté en avant. Syn. Quod emittitur. Usus: Circumspectatrix emissitiis oculis.
ĒMĬTTO, is, mīsi, missum, ere, a. Lancer, jeter. Syn. Dimitto, mitto. Adv. Repente, temere. Usus: 1. Emittere, conjicere telum. Nullum verbum emisit. Emittere oculos in omnem partem. Aculeum, maledictum in aliquem emittere et contorquere. Emissus e carcere, e vinculis. 3. Edo, publier, mettre au jour. Emittere librum. Cf. [Edo], [Dimitto].
ĒMO, is, ēmi, emptum, ere, a. Acheter. Syn. Coemo, mercor, paro, comparo, emptionem facio, nundinor. )( Vendo. Adv. Æqualiter, apertissime, bene, carius, impune, libentius, male, melius, porro, publice. Phras. Magno hortum pretio sum mercatus, j’ai acheté cher un jardin. Difficulter hortum comparavi; non nisi magno ære addictus est, veniit mihi hortus; magno stetit, constitit mihi hortus; impenso paratus est pretio; haud benigne, haud liberaliter emptus est hortus. Usus: Emere parvo, vel magno. Emere præsenti ære. Emi de illo domum dimidio carius, quam æstimaretur. Ea emptione emisti bene. Cf. [Comparo], [Mercor].