ĒNŬMĔRĀTĬO, ōnis, f. Énumération, dénombrement; récapitulation. Epith. Falsa, iniqua, necessaria, oratoria, reliqua, tota, vitiosa, utilis. Usus: Enumeratio res fusas et disperse dictas in unum cogit.
ĒNŬMĔRO, as, avi, atum, are, a. Calculer, énumérer, récapituler. Syn. Numero, recenseo, percenseo, oratione percurro, persequor. Adv. Copiose, memoriter. Usus: Quis tua beneficia enumerare et consequi possit?
ĒNUNTĬĀTĬO, ōnis, f. Proposition, récit. Syn. Effatum, pronuntiatum, axioma, enuntiatum, pronuntiatio. Epith. Vera ac falsa. Usus: Explicanda est vis ratioque enuntiationum.
ĒNUNTĬO, as, avi, atum, are, a. Énoncer, exprimer, proposer. Syn. Pronuntio, propono, effero, dico. Adv. Repente. Usus: 1. Si quærit, quid sentiam, plane enuntiabo. Enuntiare mysteria religionum. 2. Patefacio, significo, aperio, dévoiler, découvrir, révéler. Sociorum consilia aliis enuntiavit. Cf. [Affero].
1. ĔO, is, īvi vel ĭi, ĭtum, ire, n. et a. Aller, marcher. Syn. Vado, iter facio, iter habeo, iter mihi est, aliquo proficiscor, pergo, concedo, iter persequor, iter confero. Phras. 1. Paucis horis multa passuum millia ivit, en quelques heures, il fit plusieurs milles. Multa passuum millia decurrit, pervolavit; progressus est mirabili alacritate ad multa passuum millia; emensus itinere est multa passuum millia; multorum millium iter confecit. 2. Quo is? Où allez-vous? Quo te agis? quo te rapis? quo te capessis? quo te nunc corripis? quo te pedes? quo tendis? quo citato cursu concedis, pergis, ambulas? quo te nunc ducis? quo contendis? quem locum petis? quo tam celeri passu te confers? quo gressum dirigis? 3. (Ivit per postam, Vulg.), il alla en poste. Per dispositos equos incredibili celeritate in urbem evolavit; cisiis in urbem advolavit; meritoriis equis citato cursu ad urbem contendit. Citatis equis; equis publicis contento cursu ad urbem festinavit. 4. Pedetentim ire, aller pas à pas, lentement. Presso gradu incedere; sedato gradu; tardius, segnius incedere, progredi. 5. Tacite ire, marcher en silence. Suspenso gradu; suspenso vestigio; tacite adrepere; placide, libratis ita vestigiis incedere, aures ut fallat. Laneo pede oberrare. Gradu clementi et silentio incedere. Furtivo pede adrepere. Cf. [Abeo], [Accedo]. Usus: 1. In exilium ire, aller en exil. Inficias ire, aller à l’encontre, nier. In posessionem ire, entrer en possession. Ire in hominem, s’élancer sur, invado. 2. Progredior, être, exister, se trouver. Incipiunt res melius ire. Prorsus res ibat. Eo celeriter. Cf. [Celer], [Festino].
2. ĔO, Au point. Syn. Idcirco; usque eo. Phras. Eo res venit, ut prope desperandum sit, la chose en est venue à ce point qu’elle est presque désespérée. Eo rem produxere; ad id loci ventum est; in eum locum res adducta, reducta, deducta est; eo progressi sumus. Res eo loci est. Id illorum hominum malitia effectum est; huc recidere illa; in eum casum venimus; ea tela texitur; eo devoluta res est; eo decursum est, in eo sumus; huc processum est, in id loci redacti sumus; eo res rediit, huc res nostræ evasere, ut pro desperatis habendæ sint. Usus: 1. Eo feci, non quod te egere putarim, sed quod, etc. Eo hæc dicta sunt, in eam partem disputata, ut, etc. 2. Tanto, d’autant, cum Comparativis nominum et adverbiorum. Ille confidebat, et eo magis, quod, etc. 3. Ad illum terminum, jusque là (sans mouv.). Si non ad extremum, sed usque eo, quo opus erit.
ĔPHĒBUS, i, m. Adolescent, jeune homme (vers l’âge de 15 ans). Syn. Adolescens; Puer nobilis ex regia cohorte. Usus: Postquam ex ephebis excessit, étant sorti de l’adolescence. E gregibus epheborum vix singuli pulchri.
ĔPHĒMĔRIS, ĭdis, f. Journal. Syn. Liber, commentarius, in quem quotidiana acta referuntur. Usus: In ephemeridem referre.
ĔPHIPPĬA, ōrum, Couverture de cheval, housse. Syn. Stragula, quibus insternuntur equorum ornamenta, præsertim sella. Usus: Puto, concedi nobis oportere, ut Græco verbo utamur, siquando minus occurreret Latinum, ne hoc solis ephippiis concedatur.
ĔPĬCUS, a, um, Épique. Syn. Heroicus. Usus: Ennius, poeta epicus.