ADRĒPO, is, repsi, ere, n. Ramper vers, se glisser vers. Usus: Transl. Insinuare se in gratiam, s’insinuer. In amicitiam alicujus; in spem hæreditatis; animo alicujus adrepere.
ADSCISCO, is, īvi, ītum, ere, a. Adopter, admettre. 1. Romanas leges sibi adscivere Latini, les Latins adoptèrent les lois de Rome. 2. Adscribo, adjungo, adjicio, annumero, seligo, s’adjoindre, s’associer. Boni bonos sibi adsciscunt. Adsciscere sibi socios. Civem adsciscere. In civitatem adscisci, être admis comme citoyen. 3. Comparo. Romani a Græcis leges, ritus, consuetudines, sacra adscivere. Cura ut laudem tibi, adsciscas. 4. Arrogo, tribuo, sumo. Non mihi tantam sapientiam adscisco, s’arroger, s’attribuer. Cf. [Adopto], [Jungo], [Adjungo].
ADSCĪTUS, a, um, part. v. adscisco. Venu au dehors, étranger. Adv. Publice. Usus: Adscitus, non nativus color est.
ADSCRĪBO, is, scripsi, scriptum, ere, a. Attribuer. Syn. Appono, adjungo, addo, adscisco, assigno. Phras. 1. Victoria tibi adscribenda est, il faut vous attribuer la victoire. Rei bene gestæ decus tuo consilio est assignandum; hæc victoria tui triumphi titulis accedat, oportet. Victoriæ decus omne ad te delegandum est; tuæ tribuendum virtuti. 2. Noli tibi adscribere hanc laudem, ne vous attribues pas cet honneur. Noli rei bene gestæ tibi meritum uni inscribere; facti laudem tibi arrogare, asserere, vindicare; noli existimare, tuam esse in his rebus unius gratiam; noli alienam laudem pro tua tibi vindicare; noli te offerre in societatem alienæ gloriæ; noli quærere, ut præclaræ rei laus ac commendatio ad te perveniat. Quid tibi alieni facti gloriam adsciscis, sumis? 3. Famulo adscripsit culpam, il imputa cette faute à son esclave. Ad famulum delegavit culpam; in famuli ignaviam eam culpam contulit, retulit, conjecit; ejus rei culpam ignavia famuli sustinet; culpam rei famulo tribuit, assignavit; ex ignavia famuli factum autumat; ignaviæ famuli vult eam esse culpam; culpam suam in famuli ignaviam trajicit ac deonerat. Usus: 1. Utinam ego tertius vobis amicus, vel in amicitiam vestram adscriberer! Être inscrit. 2. Assigno, acceptum fero, attribuer. Hanc cladem suæ socordiæ, hunc eventum fatis adscribant. 3. In civitatem, vel civitati adscribi, avoir le droit de cité. Meam tuæ adscribo sententiam, je suis du même avis que vous. 4. Aliquid ad epistolam adjicio, ajouter à une lettre. Doleo me hoc litteris non adscripsisse.
ADSCRIPTĬTĬUS, a, um, Inscrit, ajouté. Syn. Adscriptus. Usus: Novi et adscriptitii cives, citoyens nouveaux, de fraîche date.
ADSCRIPTOR, ōris, m. Le fauteur, qui contresigne, le partisan. Syn. Subscriptor. Usus: Fuit is non modo defensor, sed adscriptor dignitatis meæ. Auctor et adscriptor honoris mei.
ADSTĬPŬLĀTOR, ōris, m. Garant, répondant, caution. Syn. Confirmator, defensor. Usus: In tua causa, patrono me, et adstipulatore uteris.
ADSTĬPŬLOR, aris, atus sum, ari, a. Approuver, être du même avis. Syn. Assentior. Cf. [Faveo], [Assentior], [Adjungo].
ADSUM, adĕs, adfui, adesse, n. Être présent. Syn. Præsens sum, præsto sum, intersum, coram adsum, copiam mei facio. Adv. Frequenter in causa, multum, opportune, paulo ante, præsto, propius, publice, tardius. Usus: 1. Pugnis omnibus adfui, je fis usage de mes deux poings. Ad portam adest. Tempore ad judicium affuit, il vint à temps au tribunal. 2. Faveo. Difficillimis licet rebus semper adero, prêter assistance, défendre, favoriser. 3. Animo præsenti tribuitur. Adeste animis, mittite timorem, n’ayez pas peur. Cf. [Præsens], [Coram].
ĂDŪLĀTĬO, ōnis, f. Caresse, flatterie. Syn. Assentatio, blanditiæ. Epith. Amans dominorum. Usus: Proprie adulantium heris canum est. In amicitiis nulla major pestis est adulatione. Semper magnæ fortunæ comes est adulatio. Cf. [Assentatio].