ĒVŎLO, as, avi, atum, are, n. S’envoler; s’échapper, s’enfuir. Syn. Avolo, aufugio. Adv. Altius, impune. Usus: 1. E vinculis corporis tanquam ex carcere evolare. Evolavit jam e conspectu nostro; evolavit e judicum severitate, ex illa judicii flamma. Tantus cursus verborum fuit, et adeo evolavit oratio. 2. Ascendo, s’élever. Consultum non est, ut ille altius evolet. 3. Vito, effugio, fuir, se soustraire à. Pœnam vix evolabit.
ĒVŎLŪTĬO, ōnis, f. Action de dérouler, lecture. Syn. Lectio. Usus: Poetarum, librorum evolutio.
ĒVOLVO, is, volvi, vŏlūtum, ere, a. Déployer, dérouler; exposer, expliquer. Syn. Explico, expono. )( Complico, Adv. Accuratius. Usus: 1. Hujus rei nec principium reperire, nec exitum evolvere possum. Involutam animi sui notionem evolvere; incubantes alienis thesauris ex præda clandestina evolvere. 2. Expendo animo, pénétrer. Evolvere naturam omnium rerum. Cf. [Explico].
ĒVŎMO, is, ŭi, ĭtum, ere, a. Vomir entièrement, rendre, rejeter. Syn. Foras projicio, vomitu egero. Adv. Verius. Usus: Odium, virus acerbitatis suæ in me evomuit. Evomet hanc pestem patria. Quas devorarat pecunias, luxu evomet. Cf. [Vomo].
ĒVULGO, as, avi, atum, are, a. Divulguer, publier. Syn. Vulgo, Phras. Evulgare rumorem, répandre un bruit. Differre famam, rumorem; dissipare sermones, rumorem; efferre alterius ineptias. Cf. [Differo], [Vulgo], [Divulgo]. Usus: Civile jus evulgavit, il vulgarisa le droit civil. Cf. [Edo], [Spargo], [Rumor].
EVULSĬO, ōnis, f. Action d’arracher. Usus: Æsculapius primus dentium evulsionem invenit.
EX, De. Usus: 1. Notat causam efficientem et occasionem, ex qua, a quo, quocirca, unde. Peperit e Pamphilo. Gaudium tibi ex me præstabo. Nunquam ex me doluisti. Ex te duplex me sollicitudo afficit. Ex lege, ex decreto, e formula, e testamento. 2. Materiam designat, la matière, la composition, le mélange. Poculum ex auro; e gemma. Simulacrum ex ære. 3. Parti jungitur, la cause occasionnelle, le motif. Laborat e renibus, ex oculis, capite. 4. Ad numerum, seu multitudinem refertur, la subdivision. Ex intimis unus. Unus ex plebe. Homo ex disertis. 5. Ab, de. Ex illo scivi; ex te totum negotium pendet. 6. Post, après. Diem ex die exspectare. Ex intervallo regustare litteras. Ex qua ætate, qui exerceri solent, laudantur. 7. Propter, à cause. Ex Cnei litteris te in amicitiam recipio. Ex doctrina clarus. 8. Secundum, suivant, d’après. Hic status maxime est e natura. Vita e Philosophiæ præceptis acta. E sua natura alios fingere. E communi hominum opinione hoc dixit. 9. Modum significat, la manière. Ex insidiis; ex improviso; ex insperato hoc mihi gaudium oblatum est; ex occulto. 10. Ex animo, ex animi sententia, avec cœur. 11. Ex tempore capere consilium; effutire aliquid, à temps.
EXĂCERBO, as, avi, atum, are, a. Aigrir, chagriner. Syn. Irrito, ad iracundiam provoco. Usus: Exacerbata superbia. Cf. [Ira], [Irrito].
EXACTĬO, ōnis, f. Levée d’impôts. Syn. Vectigal, tributum, pensio, stipendium. Epith. Acerbissima, extrema, perfecta, superior, publica. Phras. Exactiones facere, lever les impôts. Pecunias describere; pecunias imperare. Usus: 1. Exactio capitum et ostiorum acerbissima, perception odieuse de la cote personnelle et de l’impôt des portes. Exactio pecuniarum, nominum. 2. Expulsio, expulsion, bannissement. Cf. [Vectigal].
EXĂCŬO, is, ŭi, ăcūtum, ere, a. Aiguiser. Syn. Acuo, cohortor. )( Deterreo. Usus: 1. Mucronem exacuere in jugulum reipublicæ. 2. Incito, stimuler, exciter. Industriam alicujus, mentem hortatibus, stimulis exacuere. Cf. [Stimulo].