EXHORTĀTĬO, ōnis, f. Exhortation. Usus: Tua exhortatione impulsus feci.
EXHORTOR, aris, atus sum, ari, d. Exhorter. Syn. Hortor, adhortor, cohortor, auctor sum alicui, incito, impello, inflammo, sollicito, cohortatione utor. Usus: Exhortari aliquem ad virtutis studium. Cf. [Hortor], [Excito], [Moneo].
EXĬGO, is, ēgi, actum, ere, a. Faire payer, réclamer, exiger. Syn. Ad dissolutionem cogo, postulo, flagito, extorqueo, de pecunia appello. Adv. Acerbe, acerbius, amplius, facilius, plane, præclare. Usus: 1. Non urgeo, neque exigo, quæ polliceris. Tributa, vectigalia, pensionem, mercedem, benefacta, nomina acerbius exigere. 2. Profligo, pello, ejicio, pousser dehors, renvoyer. Reges civitate, uxorem toro exigere. 3. Absolvo, perficio, endurer. Opus, ærumnam exigere. 4. Trans adigo, pousser, lancer. Ferrum per medium corpus exegit. 5. Transigo, passer. Ævum, ætatem, annos, dies per desidiam exigere. 6. Dispono, dirigo, placer, disposer. Actiones suas ad normam rationis, columnas ad perpendiculum exigere.
EXĬGŬĒ, Brièvement, faiblement. Syn. Tenuiter, exiliter. Usus: Epistola, oratio exigue scripta. Exigue et exiliter ad calculos revocare amicitiam. Exigue tibi a principe tributum est.
EXĬGŬĬTAS, ātis, f. Petite quantité. Syn. Exilitas. Usus: Exiguitas copiarum recessum magis, quam pugnam suadebat.
EXĬGŪUS, a, um, Petit, court, restreint. Syn. Exilis. )( Ingens. Adv. Valde, sane. Usus: Exiguis finibus provincia. Tenui et exiguo sermone disputare. Exiguo et angusto tempore aliquid absolvere. Tenues opes, facultates exiguæ, nullæ amicorum copiæ. Cf. [Parvus], [Paucus].
EXĪLIS, e, gen. com. Petit, mince, faible. Syn. Tenuis. )( Plenus, nitidus. Adv. Sane. Usus: Solum exile et macrum. Genus orationis exile, aridum, concisum, minutum. Spinosa et exilis oratio. Cf. [Parvus].
EXĪLĬTAS, ātis, f. Ténuité, faiblesse, sécheresse. Syn. Tenuitas, jejunitas. Usus: Qui discernes horum copiam, et ubertatem ab illorum exilitate et penuria?
EXĪLĬTER, Faiblement; avec sécheresse. Syn. Tenuiter, jejune. Usus: Exiliter et jejune disputare.
EXĪLĬUM, ii, n. Bannissement, exil. Syn. Patriæ, vel civitatis privatio, exterminatio, pœna exilii, proscriptio. Phras. 1. In exilium mittere, envoyer en exil. In exilium ejicere, projicere, pellere, mittere; in exilium agere; patria extorrem expellere; exilio mulctare; in exilium expellere; exilio afficere; projicere in exilium; amandare aliquem in ultimas terras; aqua et igni alicui interdicere; ex urbe ejicere, exterminare; urbe regnoque expellere, pellere, exigere. Relegare aliquem. 2. In exilium proficisci, partir pour l’exil. Ire, abire, proficisci in exilium; exulatum abire; in exilium deportari, exportari; in ultimas maris terrarumque oras devehi; urbe cedere, excedere. Egredi, migrare; solum vertere, mutare; patriam relinquere exilii causa. Exilium sibi consciscere; exilio se mulctare, in voluntarium exilium secedere, s’exiler volontairement. 3. De exilio redire, revenir de l’exil. De exilio reduci; exilium patria sede mutare; in patriam revocari. 4. Cicero in exilium missus est, Cicéron fut envoyé en exil. Exilii causa solum vertere jussus est. Fluctibus reipublicæ expulsus, in terras alias exportatus exulavit. Extorris patria, expulsus, ejectus, finium interdictione mulctatus est; urbe, domo, penatibus, foro, luce, congressu æqualium prohibitus, relegatus est; damnatus exilio Thessalonicam habitatum concessit. Cf. [Exul], [Exulo]. Usus: 1. In exilium mittere, pellere, ejicere. Exilio mulctare, punir du bannissement. 2. In exilium ire, proficisci, exportari, aller en exil. 3. In exilio esse, être banni. 4. Exilio reduci, être rappelé de l’exil.