EXĬMĬĒ, Supérieurement; beaucoup. Syn. Egregie. Usus: Eximie me dilexit, il a eu pour moi une affection toute particulière. Cf. [Valde].
EXĬMĬUS, a, um, Excellent, éminent, distingué. Syn. Egregius, præstans. Usus: 1. Ea, quæ eximia aliis ac præclara videntur, parvi ducere. Pompeii singularis ac eximia virtus. Eximium ingenium. Eximia pulchritudo. 2. Exceptus, exempté, privilégié. Tu unus eximius es? Eximium facient neminem, (nemo exceptus est, neminem excipient), ils n’y aura d’exception pour personne. Cf. [Egregius], [Summus], [Clarus].
EXĬMO, is, ēmi, emptum, ere, a. Tirer de, enlever; délivrer de. Syn. Excludo, excipio, libero, absolvo. Phras. 1. Hominem eo onere exemit, il délivra cet homme de ses obligations. Immunitatem homini dedit civilium munerum; vacationem a muneribus dedit; legibus eum solvit; legum vinculis exsolvit; gratiam legis homini fecit; exemptum eo onere fecit; eo onere levavit. 2. Exemptus erat muneribus publicis, il était exempté des charges publiques. Immunis erat muneribus; muneribus vacabat; immunitatem habebat; vacationem habebat, nactus erat munerum publicorum; vacabat a publicaram rerum curatione et administratione; solutus erat ac liber ab iis muneribus. Cf. [Immunis], [Privilegium]. Usus: 1. Exime e rebus humanis amicitiam, urbs nulla stare poterit. 2. Libero, délivrer de, soustraire à. Aliquem e vinculis, e culpa, miseria, servitute eximere. Nomen alicujus de tabulis, ex reis, ex ærariis eximere. Curas alicui, suspicionem, opinionem, scrupulum, lassitudinem eximere. Rem miraculo exemit, il enleva à cette chose son caractère prodigieux. 3. Consumo, produco, protraho, faire perdre. Diem, horam, tempus dicendo exemit, ne ad negotii caput perveniri posset. Cf. [Libero].
EXIN, De là; des lors, ensuite. Syn. Exinde.
EXĬNĀNĬO, is, īvi, ītum, ire, a. Épuiser, détruire. Syn. Exhaurio. )( Impleo, repleo. Usus: Agros, domos vastare et exinanire. Cf. [Exhaurio], [Nihilum].
EXINDE, De là, ensuite, alors. Exin, deinde.
EXISTĬMĀTĬO, ōnis, f. Opinion, jugement; estime, considération. Syn. Auctoritas, fama, honestas, opinio, commendatio. Epith. Bona, mala, cara, communis, facilior, gravis, honesta, incertissima, integra, magna, optima, perpetua, popularis, præclara, sanctissima, summa, tacita, turpis. Usus: 1. Existimationem colligere, recueillir la considération. Bonis artibus in magnam existimationem venire, acquérir l’estime. In existimatione esse, être estimé. Mei labores ad hominum existimationem dimanant, obtenir le renom. Existimationi consulere, et dignitati servire, veiller à la réputation de qqn. Omnium existimationi satisfacere, donner satisfaction à l’attente générale. Agitur existimatio ingenii, il y va de ma réputation d’homme d’esprit. In discrimen existimationis venire, être en danger de perdre sa réputation. 2. Alterius existimationem oppugnare, imminuere; venire, facere contra existimationem alterius, attaquer, ternir, flétrir, déchirer la réputation de qqn. Existimationem omnem amittere, perdere, perdre sa réputation. 3. Existimationem reconciliare, recouvrer l’estime. Existimationem conservare, conserver sa réputation. Suam existimationem alteri committere, confier à qqn le soin de sa réputation. Existimationi hominum se venditare, rechercher l’estime des hommes. Cf. [Fama], [Opinio], [Honor].
EXISTĬMĀTOR, ōris, m. Connaisseur, appréciateur, juge. Syn. Judex, arbiter, opinator. Epith. Acerrimus, doctus et intelligens. Usus: Existimator alicujus artificii; acerrimus, non stultus existimator.
EXISTĬMO, as, avi, atum, are, a. Juger, apprécier. Syn. Puto, reputo, sentio, æstimo, opinor, duco, judico, persuasum est animo. Adv. Bene, contra, falso, longe aliter, longe secus, male, melius, minus, optime, pejus, prorsus, recte, secus, valde, vere, usque eo, invidiose, privatim, vulgo, publice. Phras. Existimo potius errorem, quam culpam fuisse, je pense que ce fut plutôt une erreur qu’une faute. Magis adducor, ut errorem credam, quam culpam fuisse; in opinionem venio; in eam opinionem adducor; in opinione ea sum, id factum errori magis, quam culpæ tribuendum. Cf. [Opinio], [Judico], [Puto]. Usus: Rem male, de aliquo minus bene existimare, avoir mauvaise opinion de qqn. Quid ex istis malim, non facile existimare possum. Alios suis moribus existimare. Ex eventu de consilio existimare. In existimando prudens.
EXĬTĬĀBĬLIS, e, gen. com. Funeste, pernicieux. Usus: Bellum exitiabile. Cf. [Noxius].