EXTUNDO, is, tŭdi, tūsum, ere, a. * Créer, produire; arracher. Usus: Labor extundit artes, extundit fastidium. Cf. [Exprimo].
EXTURBO, as, avi, atum, are, a. Chasser par force, bannir. Syn. Per vim ejicio, expello, dejicio, everto. Adv. Nominatim. Usus: 1. Exturbari domo, fortunis, numero vivorum. 2. Transl. Ægritudinem ex animo, lassitudinem ex membris exturbare. Cf. [Pello], [Ejicio].
EXŪBĔRANTĬA, æ, f. Abondance.
EXŪBĔRO, as, avi, are, n. Regorger, abonder. Syn. Abundo. Usus: Annus pomis exuberat. Cf. [Copia].
EXUL, ŭlis, m. Exilé. Syn. Extorris, ejectus, relegatus. )( Civis. Phras. Multi egregii viri exules facti sunt, un grand nombre d’hommes illustres furent exilés. Complures viri insignes inique relegati; e patria amandati, expulsi, ejecti, ablegati sunt; exulaverunt; exilio mulctati, damnati sunt; patrium solum vertere compulsi, coacti sunt; patriam exules reliquerunt; urbe, domo, penatibus, foro, congressu civium extorres fuerunt; patria cedere coacti sunt; in exilium projecti sunt; patriæ finibus prohibiti; in ultimas terras deportati; in ultimum pene rerum humanarum terminum relegati, amandati sunt. Usus: Vagus exul errabat undique. Reducere, restituere exules. Cf. [Exilium], [Exulo].
EXULCĔRO, as, avi, atum, are, a. Ulcérer; irriter, aigrir. Syn. Ulcus facio, corrumpo. )( Concilio. Adv. Clam. Usus: Animus suspicionibus exulceratus. Non modo non exulcerasti ejus gratiam, sed conciliasti.
EXŬLO, as, avi, atum, are, n. Être banni, proscrit, exilé. Syn. Exul sum; exilii causa solum verto, vel muto; in exilio sum. Phras. 1. Sponte sua exultavit, il s’exila volontairement. Voluntarium conscivit exilium; sponte urbe cessit, migravit, excessit; exulatum iit, abiit; in exilium profectus est; patriam reliquit; solum vertit, mutavit; exilio patriam sedem mutavit. 2. Tarquinii merito Roma exularunt, c’est justement que les Tarquins furent bannis de Rome. Merito urbe pulsi; Roma exacti, extrusi, ejecti, exterminati sunt. Roma abire, egredi, cedere, migrare, recedere, exire; in exilium ire; exulatum abire jussi sunt; Romam relinquere coacti sunt. Cf. [Exul], [Exilium].
EXULTĀTĬO, ōnis, f. Joie immodérée, transport. Usus: Illa exultatio Athamantis.
EXULTO, as, avi, are, n. Bondir de joie, d’orgueil, etc. Syn. Efferor gaudio; gaudio triumpho; voluptate, vel lætitia nimia gestio. )( Lamentor. Adv. Audacius, effuse, immoderate, inaniter, palam lætitia, palam luctu, juveniliter. Usus: Alacris exultat improbitas in victoria. Otio, rebus secundis, gaudio exultare, et triumphare. Exultaret et triumpharet oratio. Elatus gaudio, animi lætitia exultans. Temere gestiens, furens, et exultans. Furor exultans. Cf. [Gaudium], [Lætor].
EXŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Dépouiller. Syn. Spolio corpus, corpus nudo, vestem detraho, ornatu denudo. )( Induo. Usus: 1. Omnem humanitatem, fidem, obsequium, jus fasque exuere. Arrogantiam exuere; hominem exuere, dépouiller tout sentiment d’humanité. 2. Extrico, se débarrasser de. Laqueis se exuere. 3. Vestem pono, depono, se déshabiller. Vestem, se veste exuere.