FASCIS, is, f. Faisceau. Epith. Fasces cruenti, ordinarii, formidolosi, laureati. Usus: Fasces prætoribus præferebantur, les préteurs marchaient précédés des faisceaux.
FASTI, ōrum, m. pl. Fastes, calendrier des Romains. Syn. Libri, in quibus diei cujusque et anni res gestæ continentur. (Vulg. Calendaria, Diaria.) Usus: In fastis Bruti nomen adscribendum curavi. Gratissimæ victoriæ memoria in fastis ut esset nota, feci. Consules non modo ex memoria, sed et fastis eximendi.
FASTĪDĬO, is, ĭi, vel īvi, ītum, ire, n, et a. Avoir du dégoût, de la répugnance; dédaigner, mépriser. Syn. Fastidio afficior, fastidium ad rem habeo. )( Delector. Phras. Fastidio assentatorum officia, les flatteurs me remplissent de dégoût. Molestiam capio, molestia afficior ex assentatorum officiis; molestiam mihi exhibent; satietatem pariunt, dant, faciunt, afferunt repetita assentatorum officia; oneri sunt ac tædio; fastidium, tædium pariunt, afferunt; stomachum, fastidium movent inania verborum officia; molestiam aspergunt, creant, facessunt tot assentatorum officia; tædium me capit tot inanium officiorum. Cf. [Tædium], [Odiosus]. Usus: Non solum improbitati irasci, sed et in recte factis fastidire. Cf. [Satietas].
FASTĪDĬŌSĒ, Avec dégoût, avec dédain. Syn. Ambitiose, lente. )( Cupide, libenter. Usus: Prudentius, vel invitius, vel etiam fastidiosius facere aliquid. Tum ego stomachans fastidiose. Diligenter, ac prope fastidiose judicare aliquid.
FASTĪDĬSŌUS, a, um, Dégoûté; dédaigneux, superbe. Syn. Difficilis. )( Appetens, cupidus. Adv. Sane. Usus: 1. Crassus in incipiendis causis fastidiosior. 2. Abhorrens, qui éprouve du dégoût pour, qui dédaigne. Homo litterarum fastidiosus. 3. Insolens, insolent. In æquos et pares fastidiosus. Cf. [Arrogans].
FASTĪDĬUM, ii, n. Dégoût, ennui. Rad. ex Fastus et Tædium. Syn. Offensio, tædium. )( Appetentia, cupiditas. Epith. Delicatissimum, ingenuum liberumque, insolens, minimum. Usus: Magna insolentia hominis, magnum fastidium. Magnum horum, si arrogantes essent, non possem ferre fastidium. Ab aliquo celeriter et satietate, et fastidio abalienari. Cibi satietas et fastidium. Depellere, seu levare fastidium. Cf. [Fastidio], [Tædium], [Satietas].
FASTĪGĬUM, ii, n. Faîte, sommet. Syn. Conus, culmen. Phras. Ad fastigium domus evasit, il s’enfuit au sommet de la maison. Fuga se abripuit ad summas ædes; abdidit se in summas ædes; fuga se contulit in summas ædes; fuga evasit ad superiores ædium partes. Usus: 1. Capitolii fastigium. Tectum multorum fastigiorum. 2. Finis, fin. Imponere fastigium operi inchoato, mettre comme le couronnement, (terminer) un ouvrage.
FASTĪGO, as, avi, atum, are, a. Élever en pointe. Syn. In fastigium erigo. Usus: Collis in modum metæ in acutum cacumen fastigatus.
FĀTĀLIS, e, gen. com. Fatal, nécessaire, marqué par le destin. Syn. Ex omni æternitate definitus et constitutus. )( Voluntarius. Usus: Causæ fatales, fatalis necessitas, vis, casus, eventus. Hic annus fatalis videtur ad interitum reipublicæ. Clodius fatale portentum reipublicæ. Cf. [Necessitas].
FĀTĀLĬTER, Fatalement. Syn. Necessario. Usus: Omnia, quæ fiunt, ea ab omni æternitate definita fataliter existimant.