FĂTĔOR, eris, fassus sum, eri, d. Avouer. Syn. Confiteor. )( Nego, inficior. Adv. Acute, satis aperte, plane. Phras. Tandem fassus est delictum, enfin il avoua son crime. Expressa tandem ex eo sceleris confessio; adductus est ad facti confessionem; fassus est de suo crimine; patefactum indiciis, ipsiusque confessione crimen est; tandem sese ipse indicavit; patefactus est indiciis et confessionibus suis; illud jam non obscure præ se tulit, admissum a se facinus. Usus: Non solum fateri, sed profiteri aliquid, et præ se ferre.
FĀTĬDĬCUS, a, um, Devin, devineresse. Usus: Anus fatidica. Fatidicorum et vatum effata incognita.
FĂTĪGO, as, avi, atum, are, a. Fatiguer. Syn. Defatigo. Phras. Fatigatus oppido miles est, ce soldat est harassé de fatigue. Vires militem lassitudine defecerunt; fessum cursu corpus trahit miles; de via fessus procubuit; effluxere jam lassitudine vires; cursu exanimatus et lassitudine confectus; longa via lassum reddidit militem, longa defatigatione militi genua succidere, lassitudo militem tenet; militi longa lassitudine membra fluunt, arma labant; itineris longitudo militem in languorem dedit; miles in opere longinquo, et itinere sese trivit; miles viribus exhaustus est; quidquid virium erat militi, in longitudine itineris prostratum est; defatigatione continuati itineris miles graviter affectus est; itineris labore fractus est miles. Usus: Igne fatigatus.
FĂTISCO, is, ere, n. * S’ouvrir; se fatiguer, s’épuiser, s’affaiblir. Syn. Deficio, vitium facio, labem facio. Usus: Natura ætate fatiscit. Murus fatiscit, labem facit, vitium facit, se crevasse. Cf. [Fatigo].
FĂTŬĬTAS, ātis, f., Sottise, impertinence. Syn. Stultitia. Usus: Ostendit, non hanc imprudentiam, aut casum, sed inscitiam, negligentiam, fatuitatem nominari debere.
FĀTUM, i, n. Destin, sort. Syn. Vis fatalis, fortuna, fatalis necessitas; series causarum sempiterna; causæ æternæ rerum futurarum; causæ immutabiles et æternæ; causæ inclusæ in rerum natura. Fati vis inexsuperabilis, cujus lege immobilis rerum ordo seritur. Æterna constitutio. )( Consilium. Epith. Extremum reip., grave, miserum, funestum, perniciosum, publicum, singulare, supremum, totum. Usus: 1. Fati necessitas, quod a DEO designatum et constitutum est, ut eveniat. Fato aiunt fieri omnia. Fati vis inexsuperabilis. Fuit hoc fatum meum. Hoc sum fato natus, je suis né pour ce destin. Illud fati est, hoc consilii. Fatum illius fuit demergi. Dii omni ratione fata flexissent, mutassent. 2. Infortunium, accident, fatalité, malheur. Jam fatum reipublicæ extremum impendet. Meo fato omnes corruistis. 3. Vaticinium, prédiction, oracle. Fata Sibyllina. Cf. [Necessitas].
FĂTŬUS, a, um, Sot, impertinent; fou. Syn. Stultus. Adv. Diutius, cum periculo, plane. Usus: Non modo nequam et improbus, sed fatuus et amens. Puer fatuus, et non gravis, nec continens. Cf. [Stultus].
FAUCES, ĭum, f. Gosier, gorge. Syn. Angustiæ gutturis. Epith. Impurissimæ. Usus: 1. Prædam lupo ex faucibus eripere. 2. Locus augustus, passage étroit, gorge, défilé. Corinthus posita in angustiis atque in faucibus Græciæ. 3. Periculum, danger. Urbem ex hostium impetu, ac totius belli ore ac faucibus ereptam restituit. 4. Aditus, ouverture. Sedens in faucibus macelli. Patefactis orci, terræ faucibus. Cf. [Angustiæ].
FAUSTĒ, Heureusement, avec succès. Syn. Fortunate. Usus: Fauste, feliciter, prospere.
FAUSTUS, a, um, Heureux, fortuné, propice. Syn. Fortunatus. Usus: O nox fausta orbi! “Quod bonum, felix, faustum fortunatumque sit,” veteres præfabantur, les anciens faisaient précéder leurs actions de cette formule, “que tout ici soit bon, heureux, favorable et fortuné.” Cf. [Felix], Fortuna prospera.