FERVENTER, Avec ardeur. Syn. Vehementer. Usus: De damnatione ferventer loqui cœptum, on commença à parler avec chaleur de sa condamnation.
FERVĔO, es, bŭi, ere, n. Bouillir, bouillonner. Syn. Ebullio, caleo. )( Frigeo. Usus: Fervet æstu pelagus. Usque eo fervet, et fertur, et exæstuat avaritia. Lites fervent, calent judicia.
FERVĬDĒ, Avec chaleur. Syn. Ferventer.
FERVĬDUS, a, um, Ardent, bouillant. Syn. Ardens. )( Frigidus. Phras. Juvenis est natura fervidus, le jeune homme est naturellement plein de feu. Magnum ardorem vultu præ se ferens, animo ferventior; fervore quodam ætatis incitatior; effervescens sæpius; in verba effervescentia facilis; animo ardenti; ardore quodam et impetu ferox; præproperum et fervidum est ingenium. Cf. [Præceps], [Vehemens], [Ferox]. Usus: Oratio seria, fervida. Fervida ingenia prudenti et moderato viro adjuncto temperanda sunt.
FERVOR, ōris, m. Ardeur, chaleur; fougue. Syn. Ardor, calor. )( Frigus. Epith. Purior, perlucidior nobiliorque, multo ob eas causas aptior ad sensus commovendos. Usus: Iracundia est fervor mentis. Fervor ætatis, maris, pelagi. Cf. [Impetus], [Zelus].
FESSUS, a, um, Fatigué, épuisé, malade. Syn. Defessus, languens, de via lassus, defatigatus. Usus: Fessus plorando, de via; fessus inedia. Cf. [Fatigo].
FESTĪNANTER, Avec précipitation, à la hâte. Syn. Omni festinatione; equis velisque; equis et quadrigis. Usus: Nimium festinanter facere aliquid, proficisci, abire. Cf. [Celeriter].
FESTĪNĀTĬO, ōnis, f. Grande hâte, précipitation. Syn. Properatio. Usus: In festinationibus ne suscipiamus nimias celeritates. Habes epistolam plenam festinationis et pulveris.
FESTĪNO, as, avi, atum, are, n. Se hâter. Syn. Propero, maturo. )( Moror, commoror. Adv. Valde. Phras. Festinandum est, il faut se hâter. Maturato opus est; res non recipit cunctationem; abjicienda omnis cunctatio est; summa celeritas adhibenda, suscipienda est; acriter instandum et urgendum; mora nulla interponenda est. Cf. [Accelero], [Celeritas], [Propero]. Usus: Jam ad reliqua festinat animus, oratio. Plura scripsissem, ni festinarent nuntii.
FESTĪNUS, a, um, Qui se hâte, prompt, rapide. Syn. Properans. Usus: Festino simillimus decurro.