FLACCESCO, is, ere, n. Devenir mou, perdre son énergie. Syn. Languidus fio. Usus: Cum eum motus omnis animi, tanquam ventus deficeret, flaccescebat oratio. Cf. [Langueo].
FLACCUS, a, um, Qui a de longues oreilles. Syn. Qui aures habent magnas et languidas. Usus: Sili, flacci, frontones, capitones.
FLĂGELLUM, i, n. Fouet. Syn. Lorum flagrum. Phras. 1. Flagellis hominem atrociter cædi jussit, il ordonna de le battre cruellement de verges. Flagellis conscindi, lacerari hominem jussit; depromi ad flagra hominem; lora in alterum expediri; flagris hominem excipi, mulctari, violari jussit. Cf. [Disciplina]. 2. Si falsa dixeris, flagella senties, si vous mentez, vous aurez le fouet. Si me celaveris, ferventem te flagris faciam, loris te flagrisque depexum dabo, loris excruciabere, dorsum liberaliter flagrorum vibicibus conscribetur, exarabitur, pro commerita noxa, flagris castigabere; loris vapulabis; verberatio te manet. Usus: Flagellis, loris aliquem cædere.
FLĀGĬTĀTOR, ōris, m. Qui demande d’une manière pressante. Syn. Qui assidue flagitat. Usus: Video flagitatorem fore, non quidem molestum, sed assiduum et acrem.
FLĀGĬTĬŌSĒ, D’une manière déshonnête, infâme. Usus: Flagitiose ac turpiter.
FLĀGĬTĬŌSUS, a, um, Débauché, dissolu, infâme. Syn. Flagitiis contaminatus, fœdus ac turpis. Usus: Homo flagitiosissimus, libidinosissimus, nequissimus. Cf. [Turpis], [Scelestus], [Sceleratus], [Flagitium].
FLĀGĬTĬUM, ii, n. Crime, infamie. Syn. Crimen cum dedecore ac turpitudine conjunctum. Epith. Incestum, turpe, alienum, domesticum, fraternum, inauditum, manifestum, occultum. Phras. Multa flagitia commisit, il est tout souillé d’infamies. Flagitia multa fecit, admisit, commisit, suscepit; diu multumque in flagitiis versatus, volutatus est; plurimis flagitiis contaminatus, inquinatus, coopertus est; flagitiis tantum nobilitatus est; multa in flagitia se ingurgitavit; nulla prope pars vitæ turpitudinis expers est. Quæ libido ab oculis, quod facinus a manibus ejus, quod flagitium a toto corpore abfuit? Cf. [Crimen], [Scelus], [Facinus], [Sceleratus]. Usus: Flagitium facere, suscipere, admittere, committere.
FLĀGĬTO, as, avi, atum, are, a. Désirer vivement, demander avec instance. Syn. Ardenter peto. Adv. Admodum, privatim. Usus: Vide, quid acta vita, quid studia tua a te flagitent? Postulatur a te dudum, vel potius flagitatur historia. Postulo, non flagito. Cf. [Peto].
FLĂGRANTĬA, æ, f. Embrasement. Syn. Ardor. Usus: Flagrantia oculorum, feu, éclat des yeux.
FLĂGRO, as, avi, atum, are, n., Brûler, être enflammé. Syn. Conflagro, ardeo. Usus: Flagrare odio, amentia, infamia et odio, être animé d’une haine ardente. Flagrare studio dicendi, desiderio. Convivium stupris flagrans. Flagrant in illo libidines. Cf. [Ardeo].