FULGUR, ŭris, n. Éclair. Syn. Fulgor. Usus: Fulgura interpretari.

FULGŬRĀLIS, e, gen. com. Fulgural, de la foudre. Usus: Etruscorum fulgurales libri.

FULGŬRĀTOR, ōris, m. Interprète de la foudre. Syn. Fulgurum interpres.

FULGŬRĪTUS, a, um, * Foudroyé. Syn. Fulmine aut pestifero sidere icti.

FULGŬRO, as, are, n. et FULGURAT, imp. Lancer des éclairs. Syn. Corusco. Phras. Fulgurat, il éclaire. Cœlum discedit; fulgura ab omni parte emicant. Usus: Jove tonante et fulgurante.

FŪLĪGO, ĭnis, f. Suie. Syn. Fumi nigra materies. Usus: Fuligine os alicui sublinere.

FŬLIX, ĭcis, f. Foulque. Avis aquatilis.

FULMEN, ĭnis, n. Foudre. Syn. Æris ardor, fulgur. Epith. Igneum, sinistrum, terribile, crispisulcans. Phras. 1. Fulmine periit, il périt foudroyé. Fulmine ictus concidit; tactus de cœlo est; afflatus fulmine est, nubium conflictu expressus ardor hominem exanimavit; cœlesti igne exanimatus est; de cœlo percussus, ex cœlo ictus est; ictu fulminis deflagravit. 2. Fulmina aliquot ceciderunt, la foudre est tombée plusieurs fois. Domos aliquot fulminibus tempestas deformavit; ædes aliquot de cœlo tactæ sunt; fulmine ictæ, discussæ sunt; cœlesti igne deflagrarunt; fulmine ictæ conflagrarunt. Usus: Ictu fulminis deflagrare. Jupiter fulmen jacit, emittit; fulmine icit, percutit. Scipiones belli fulmina. Doloris et fortunæ fulmina contemnere.

FULMĬNO, as, are, n. et FULMĬNAT, imp. Lancer la foudre. Syn. Fulmen emitto, fulmine percutio, fulmine afflo.

FULVUS, a, um, Fauve, roux, brun. Syn. Aureus.