FŪNIS, is, f. Corde, cordage. Usus: Convellere, religare, incidere funes.
FŪNUS, ĕris, n. Funérailles, obsèques, enterrement. Syn. Exsequiæ, supremæ diei celebritas, exsequiæ funeris. Epith. Acerbissimum, amplum, aptum, familiare, funestum, justum et indictum, miserum atque acerbum, paternum, perluctuosum. Funera acerba, magna, sumptuosa et lamentabilia. Phras. 1. Funus ei satis amplum faciendum curavi, j’ai pris soin de lui faire d’honnêtes funérailles. Funere ut honestissimo efferretur, curavi; justa illi facta, persoluta sunt pompa maxima; parentatum est illi honestissime; supremo die quam amplissime ut efferretur, operam dedi. 2. Funus comitati sunt plurimi, bien des personnes assistaient à l’enterrement. Exsequias funeris prosecuti sunt plurimi; exsequias ejus plurimi cohonestarunt; funus ejus ducebant, deducebant plurimi; funeri ejus operam dedere plurimi; supremum mortuo honorem persolvere; ad ejus funus curandum, efferendum, ad ejus exsequias celebrandas; ad justa ei solvenda, facienda, peragenda convenere plurimi; in funus ejus venere plurimi, accessere; exsequias funeris, pompam duxere, ad tumulum prosecuti sunt plurimi. Cf. [Effero], [Exsequiæ], [Sepelio]. Usus: Funus curare, ducere, efferre; funus facere; funeri operam dare; in funus venire, accedere. Funere efferri. Funeris pompa privare, orbare, spoliare, priver de sépulture.
FŪR, fūris, m. Voleur. Syn. Homo furax. Epith. Nocturnus. Phras. Fur est, c’est un voleur. Rapinis, furtis vivit; furari, rapere, compilare aliena solet; trium litterarum homo est, quem si semel ad capsas admiseris, multis custodibus opus sit; cui non plus auri, quam monedulæ committas; qui omnium domos furacissime scrutetur. Nullum hujusmodi tota provincia est everriculum. Usus: Fures earum rerum, quas ceperint, signa commutant.
FŪRĀCISSĬMĒ, sup. ab anom. Furaciter. Comme les voleurs. Usus: Domos scrutatur furacissime.
FŪRAX, ācis, omn. gen. Enclin au vol. Syn. Qui facile furatur; qui furtis faciendis animum applicat. Cf. [Fur].
FURCA, æ, f. Fourche. Usus: Hunc sub furca vinctum inter verbera et cruciatus videre potestis? Furcam ferens, condamné à la peine de la fourche.
FURCĬFER, ĕri, m. Pendard, coquin. Syn. Scelestus. Usus: Id tu furcifer tibi sumes?
FŬRENS, entis, omn. gen. Égaré, hors de soi, furieux. Syn. Furibundus, maximo furore inflammatus, concitus, insanus, vesanus, effrenatus, præceps, mente motus, violentus, qui mentis compos non est; cui mens e sede sua et statione demota est; præcipite amentia homo, qui de potestate, de mente, de consilio exiit. Usus: Furentis et violenti impetus. Furens audacia, scelus anhelans. Furentem et exultantem comprimere. Cf. [Insanus], Mente motus.
FŬRENTER, En furieux. Syn. Furiose. Usus: Furenter irasci.
FŬRĬA, æ, Furie; en gén. fléau, peste. Epith. Teterrima, assiduæ domesticæque. Usus: Illa furia et pestis patriæ, ce fléau de la patrie. Furiæ speculatrices, et vindices facinorum. Furiæ agitant et insectantur impios, non ardentibus tædis, sed angore conscientiæ, et fraudis cruciatu. Cf. [Conscientia mala].