GŬBERNĀTOR, ōris, m. Qui dirige, gouverneur. Syn. Rector. Epith. Bonus, scientissimus. Phras. Est gubernator provinciæ, il est gouverneur de province. Provinciæ præesti, provinciæ procurationem gerit; ad provinciæ clavum, gubernaculum sedet; provinciæ procuratio, administratio penes illum est; provinciam obtinet cum imperio. Cf. [Guberno], [Præsum]. Usus: Custos et gubernator reipublicæ. Probo navigio, gubernatore perito, summa tranquillitate navigare.
GŬBERNĀTRIX, īcis, f. Celle qui gouverne, régente. Epith. Præclara. Usus: Eloquentia gubernatrix civitatum, l’éloquence gouvernante des cités.
GŬBERNO, as, avi, atum, are, a. Diriger, gouverner. Syn. Administro, procuro, rego, gero, moderor, clavum teneo, gubernaculum teneo, ad clavum, ad gubernacula sedeo. )( Everto. Adv. Bene, directius, pulcherrime. Phras. 1. Ad gubernandam rempublicam admotus est, il a été chargé du gouvernement de la république. Ad gubernacula reipublicæ admotus est, reipublicæ gubernacula prendere, tractare jussus est; delata ad illum rerum summa est; ejus fidei, potestati reipublicæ procuratio commissa, commendata, demandata est; ad lucem reipubl. evocatus est; præesse reipublicæ cum imperio, cum potestate jussus est; ad capessendam rempublicam evocatus est; reipublicæ operam dare, reipublicæ gubernaculis manum admovere, rempubl. attingere, suscipere, ad rempubl. accedere, se conferre jussus est, 2. Rempublicam optime gubernavit, il a parfaitement gouverné la république. Rempublicam cum laude gessit; præclare rexit; vigilanter ac sapienter administravit; magna virtute et innocentiæ fama reipubl. præfuit; in administratione reipubl. virtus enituit; in gerenda provincia laudes eorum æquavit, quorum nomina vivunt, vigentque rerum gestarum fama in animis hominum; quorum memoria viget multis testata expressaque recte factorum monumentis; quorum memoriam æternitas alit ac intuetur. Cf. [Imperium]. 3. Gubernandi tempus annuum absolvit, il a terminé son année de gouvernement. Annuum munus decurrit, confecit, absolvit; annuo munere perfunctus est; annui imperii tempus explevit; annui imperii finem attigit; ad finem annuæ administrationis pervenit; annuum munus in exitu est; emeritæ sunt illi annuæ operæ. Annum ipsum in republica versatus est. Cf. [Abdico], [Honor], [Magistratus], [Imperium]. Usus: Sed hæc deus aliquis gubernabit. Fortunæ motum, dolorem ratione gubernare. Rem totam ita gubernes, ut nemo queri possit. Cf. [Rego], [Moderor].
GŬLA, æ, f. Gosier, gorge; gourmandise. Syn. Collum, guttur; item: edacitas. Vitium ventris et gutturis. Epith. Immensa, insulsa, obtorta. Phras. 1. Non facile convalescunt, qui gulæ indulgent, ceux qui se livrent à la gourmandise se rétablissent difficilement. Quibus nec quid comedant, nec quantum comedant, curæ est; qui, quod comedunt, neque quantum, neque quale sit, animadvertunt; quibus omnem in cibis modum, omne judicium, omnem prope rationem gula eripuit; quibus neque modus edendi, neque ulla deligendi cibi ratio est; qui et plus appetunt in mensa, quam satis sit et ex eo genere, quod obsit. 2. Multos gula occidit, la gourmandise a tué un grand nombre d’hommes. Multos perdidit immoderata victus ratio; multos conficit; immatura morte afficit cruditas, crapula, dissoluta victus ratio; multis gulæ deditis immaturæ mortis causam affert, quod largiore, uberiore cibo utantur, quam ut vitæ conducat; quam ut stomachus digerere, ferre, sustinere possit. Cf. [Vorax]. Usus: 1. Gulam alicui elidere, stringere, frangere, étrangler. Obtorta gula aliquem in vincula rapere, emmener en prison la corde au cou. 2. Gulam irritare, provoquer l’appétit. Gulæ indulgere, deditum esse, satisfaire sa gourmandise.
GURGES, ĭtis, m. Gouffre. Rad. quasi in gyrum agens. Syn. Vorago. Epith. Helluatus, immensus, profundissimus, rapidus. Usus: Gurges et vorago patrimonii et libidinum, gouffre. Immensa vitiorum vorago, turpitudinum omnium gurges. Gurges est natus abdomini suo. Cf. [Gula].
GURGUSTĬUM, ii, n. Mauvaise auberge, gargote. Syn. Locus seu taberna obscura et angusta. Usus: Nescio, e quo gurgustio prodiit.
GUSTĀTŬS, ūs, m. Goût, palais; action de goûter. Syn. Gustus. Epith. Jucundus. Usus: Gustatus est sensus ex omnibus maxime voluptarius, qui dulcedine præter cæteros sensus commovetur. Pomorum jucundus non gustatus solum, sed odoratus et conspectus.
GUSTO, as, avi, atum, are, a. Goûter. Syn. Degusto, gustatu exploro, libo, cibos attingo, delibo. Adv. Paulum, perpaululum, summatim causas et genera. Usus: Primoribus labris vix gustavit philosophiam. Aliquam partem voluptatis gustare.
GUSTŬS, ūs, m. Goût. Gustatus. Usus: Uva gustui peracerba. Libidinosi veræ gustum laudis non habent.
GUTTA, æ, f. Goutte. Epith. Guttæ cadentes, cruentæ, liquatæ. Usus: Guttæ imbrium quasi cruentæ, pluie de sang.