HÆDUS, i, m. Chevreau. Syn. Capræ fetus.
HÆDĬNUS, a, um, De bouc, de chevreau. Usus: Hædinæ pelliculæ.
HÆRĔO, es, hæsi, hæsum, ere, n. Être ou demeurer attaché, adhérent, fixé à... Syn. Adhæreo, adhæresco, defixus sum, habito. Adv. Communiter, male. Phras. Hæret animo ea opinio, cette opinion est profondément gravée dans l’esprit. In animis omnium insedit; insitum est in natura et ingenitum, ut ita sentiamus; ingenerata est omnibus ea sententia; in ipsa natura posita est et infixa; omnibus innata est, et in animis quasi insculpta ea opinio. Cf. [Adhæreo]. Usus: 1. In medullis, in visceribus, in æterna memoria hærent beneficia mihi tua. Memoria tuorum factorum hærebit in omnium gentium sermonibus ac mentibus. 2. Dubito, être en suspens, hésiter. Hærere in aliqua re. Aqua illi hæret, hæret in salebris, ne pouvoir aller plus loin, être embourbé. Cavendum est, ne implicatus hæream. Cf. [Dubito].
HÆRĒSIS, is, f. Secte; opinion contraire à la foi, hérésie. Syn. Secta, opinio a vera doctrina aberrans, prava de religionibus opinio; impium dogma. Phras. 1. Hæreses suas sparsit, il a répandu ses erreurs. Late in populos pravæ doctrinæ suæ virus disseminavit; Christianæ reipublicæ partes præcipuas pravis religionibus turbavit; hæresis venenum ad populorum perniciem evomuit; dissidentium opinionum procellis Ecclesiæ navem jactavit; hæresium pestem variam ac luem in populos diffundere; perniciosis erroribus animos hominum implicare cœpit. 2. Hæresis in dies latius propagatur, l’hérésie se propage de plus en plus. Serpit in dies latius hæreticæ pravitatis lues; quotidie magis novis errorum maculis veræ religionis doctrina polluitur; novæ sectæ scelere quotidie magis vera religio premitur et affligitur; impii errores latius in dies disseminantur, diffunduntur; errorum contagiones pestiferæ in dies latius serpunt, et jam sinceras etiam Ecclesiæ partes inficiunt. 3. Magno animo hæresi resistit, il résiste courageusement aux hérétiques. Id agit strenue, ut quæ pestilentes hæresis magistri edocuere, dedoceantur populi; ut hæresium errores ex animis evellantur; ut, quæ in populo hæresium contagione contracta sunt, summa ope amputentur; ut errores impii religionum, rudium populorum e mentibus exturbentur; ut exscindantur deliræ religiones atque sacrilegæ; ut iis doctoribus resistatur, a quibus regno universo pestem et exitium comparatum videmus. Egregio est animo ad propulsandos religionis errores, ad exscindendas pravas de religionibus opiniones; ad expurgandas noxiis erroribus provincias; ad præcidendas errorum omnium fibras; ad infelices errorum propagines amputandas, resecandas. 4. In hæresim prolapsus est, il est devenu hérétique. Ad pravas in fide opiniones descivit, deflexit; sinceræ religionis castra deseruit; a veteri avitaque majorum religione ad sectam novitiam transfugit ac devolavit; novitiæ sectæ erroribus implicari se passus est; novarum opinionum fluctibus involutus, abreptus est; pravarum opinionum commentis in errorem inductus est; ab avita religione ad sectam novitiam infelix transfuga descivit; pestiferum pravarum opinionum virus hausit. 5. Hæresim palam ejuravit, il a abjuré ouvertement ses erreurs. In æde sacra, maximaque hominum frequentia hæresim abjuravit; impios religionum errores exsecratus, detestatus, cum Ecclesia in gratiam rediit; hæresium erroribus palam nuntium remisit; ejuratis hæresis erroribus piorum communioni se reddidit. Cf. [Conversio hæretici]. Usus: Cato est in ea hæresi, Caton est de cet avis, de cette opinion.
HÆRĔTĬCUS, i, m. Hérétique. Phras. 1. Homo pestiferis opinionibus corruptus, contaminatus, infectus, pollutus; alienus a sincera religionis doctrina; depravatæ religionis erroribus imbutus. 2. Hæreticorum antesignanus, hæresiarcha, hérésiarque. Impii dogmatis architectus. Novæ fabricator hæresis, falsæ impiæque opinionis auctor ac propagator. Erroris impii procreator.
HÆSĬTANTĬA, æ, f. Embarras. Syn. Hæsitatio, titubatio. Usus: Hæsitantia linguæ.
HÆSĪTĀTĬO, ōnis, f. Hésitation, incertitude. Syn. Dubitatio. Usus: Quæ hæsitatio, quæ dubitatio tractusque verborum? Cf. [Dubitatio].
HÆSĬTO, as, avi, atum, are, n. Être incertain, irrésolu, hésiter. Syn. Dubito, titubo; timeo. Phras. Ad testis conspectum hæsitavit, à la vue du témoin, il s’embarassa. Ad testis conspectum consilia torpuere; titubatum est aliquantulum; titubanter locutus est; subita titubatione ac offensione impediri visus est. Usus: Dubitant, hæsitant, revocant se interdum. Cum hæsitaret, cum teneretur, quæsivi, an....? Cf. [Dubito], [Fluctuo].
HĀLĬTŬS, ūs, m. Souffle, soupir. Syn. Spiritus, anima. Epith. Extremus. Usus: Extremum halitum efflare.