AFFĪGO, is, fixi, fixum, ere, a. Attacher à. Syn. Ad aliquid figo, insero, addo. Adv. Maxime, penitus, vehementer. Usus: 1. Minervæ talarium pinnas affigunt. 2. Transl. Fixer, graver, inculquer. Animum litteris affigere. Animo suo tenacius aliquid affigere. Num tu humi particulam divinitatis affiges? Cf. [Hæreo], [Adhæreo].
AFFINGO, is, finxi, fictum, ere, a. Attribuer, supposer. Syn. Fingo non vera, adorno. )( Detraho. Usus: Peccat poeta, qui probam orationem affingit improbo. Error multa, plus invidia affinxit. Rebus certis multa falsa affinguntur. Cf. [Calumnior].
AFFĪNIS, e, gen. com. Allié, parent par alliance. Syn. Conjunctus affinitate. Epith. Novus, ornatissimus omni virtute officiosusque, amans alicuius. Usus: 1. Affinem tuum a genibus repelles? 2. Particeps, conscius, complice. Sceleri illi, et flagitio, et turpitudini affinis judicatus est. Homines hujus affines suspicionis, facinoris, aut facinori affines, ces hommes que l’on peut soupçonner, complices du crime. Cf. [Propinquus].
AFFĪNĬTAS, ātis, f. Alliance, parenté. Syn. Conjunctio affinitatis, necessitudo. Epith. Gravior, impurissima, nova. Phras. Affinitate junctus est Lentulo, il est parent de Lentulus. Est cum Lentulo maximis vinculis affinitatis et propinquitatis, conjunctus; affinitate devinctus, junctus; affinitate Lentulum attingit; sanguinem cum Lentulo sociavit; affinitatem junxit; affinitate cum Lentulo adstrictus est, per affinitatem Lentuli familiæ immistus, innexus est. In affinitatem Lentuli pervenit, affinitate Lentulum contingit; suum cum Lentuli familia genus connubio miscuit, vinculum affinitatis cum Lentulo nexuit; vinculo affinitatis Lentulo obstrictus est. Usus: Affinitatibus, amicitiis, vicinitatibus conjunguntur cives. Cf. [Necessitudo], [Cognatus].
AFFIRMĀTE, Affirmativement, positivement. Syn. Asseveranter. Usus: Quod affirmate, quasi Deo teste promiseris, id tenendum est. Cf. [Certe].
AFFIRMĀTĬO, ōnis, f. Affirmation. )( Dubitatio. Epith. Gravior, religiosa. Usus: Jusjurandum est affirmatio religiosa. Dubitationem illi omnem mea affirmatione exemi.
AFFIRMO, as, avi, atum, are, a. Affirmer, donner pour certain. Syn. Confirmo, assevero aio, annuo, comprobo. )( Nego. Adv. Facile, nimis, temere, vere, valde. Phras. 1. Affirmare id possum, je puis affirmer cela. Confirmare hoc tibi liquido possum, id plane profiteor; præ me fero; asseveranter testificor; id certum tibi testatumque volo. Narro tibi; omni asseveratione tibi affirmo, asseveranter loquor. 2. Formulæ affirmativæ: Moriar, ni hæc plane contemno. Ne vivam, si ejus dictis moveor. Ita vivam, ut hominis vanitatem derideo. Incredibile est, quam ista parum curem. Ne sim salvus, si fallo; pendens plectar, si tanti eum facio. Quid? illum curarem? An dubia est hominis ineptia? Usus: 1. Ecquid tanta asseveratione rem affirmas? 2. Firmo, stabilio, affermir, fortifier, prouver. Dicta tua rationibus affirmes, oportet, il vous faut prouver vos affirmations. Is rumor opinionem, spemque conceptam valde affirmavit. Animo te affirmes, cura.
AFFIXUS, a, um, part. v. affigo. Attaché à Syn. Infixus, adhærens, cohærens. Annexus, connexus, adjunctus. Usus: Opinio hæc in animo meo penitus affixa est, et insita, cette opinion est profondément fixée dans mon esprit. Ut magistro, ita mihi affixus es. Affixa ista sunt ad orationem tuam, non cohærent. Cf. [Hæreo], [Adhæreo], [Jungo].
AFFLĀTŬS, ūs, m. Souffle, inspiration. Syn. Animi inflammatio, et quidam quasi furor, instinctus, impetus, anhelitus, concitatio, incitatio mentis. Epith. Divinus. Usus: Nemo vir magnus sine afflatu divino, nemo poeta sine inflammatione quasi furoris unquam fuit. Oracula divino afflatu funduntur.