IMMŎDĔRĀTIO, ōnis, f. Défaut de mesure, excès. Syn. Procacitas, petulantia. Usus: Efferri immoderatione verborum, se laisser aller à un flux de paroles.

IMMŎDĔRĀTUS, a, um, Immodéré, excessif. Syn. Immodestus, intemperans, nimius, modum egressus. Usus: Alexander superbus, immoderatus, crudelis. Immensa, infinita, immoderata cupiditas; lætitia immoderata et nimis luxuriosa. Cf. [Immodestus].

IMMŎDESTĒ, Avec excès, outre mesure. Syn. Immoderate.

IMMŎDESTĬA, æ, f. Excès, dérèglement. Syn. Immoderatio, intemperantia. Usus: Incogitantia excors, immodestia summa.

IMMŎDESTUS, a, um, Qui est sans retenue, immodéré, déréglé. Syn. Immoderatus. )( Modestus. Phras. Immodestus est, il est sans retenue. Parum modestus est; non satis modeste vivit; ratione non utitur; modestiam ignorat; longe abest a modestia; parum modestis est moribus; de modestia nihil laborat; nullum illi modestiæ studium est; expers est modestiæ, judicii, prudentiæ, rationis; temere, imprudenter, sine ratione, sine modo agit; immoderate, immodice, inconsiderate, inconsulte agit; inconsultus est, imprudens, temerarius, inconsideratus, immoderatus.

IMMŎDĬCĒ, Sans mesure, excessivement. Syn. Immoderate.

IMMŎDĬCUS, a, um, Démesuré, excessif. Syn. Immoderatus. Cf. [Immodestus].

IMMŎLĀTOR, ōris, m. Sacrificateur.

IMMŎLO, as, avi, atum, are, a. Immoler, sacrifer. Syn. Sacrifico. Adv. Studiosius, crebrius. Usus: Hostias immolare. Cf. [Sacrum], [Sacra].

IMMŎRĬOR, eris, mortuus sum, mori, d. Mourir sur ou dans. Usus: Studiis immortuus est, il s’est tué à travailler.