IMPULSĬO, ōnis, f. Impulsion, sollicitation. Syn. Impulsus, commotio. Epith. Vehemens. Usus: Impulsio est, quæ sine cogitatione per quamdam affectionem animi facere aliquid hortatur, ut amor, iracundia.
IMPULSOR, ōris, m. Instigateur, conseiller. Syn. Suasor, auctor. )( Dehortator.
IMPULSŬS, ūs, m. Conseil. Syn. Impulsio, inductus. Epith. Alienus, externus, primus, similis, summus. Usus: 1. Non alieno impulsu, sed sua sponte moveri. 2. Impetus, mouvement. Sonus impulsu et motu efficitur.
IMPŪNE, Impunément. Syn. Sine pœna vel periculo, tuto, tranquille. Phras. Hoc factum impune non feres, vous ne jouirez pas de l’impunité, ou cet outrage ne demeurera pas impuni. Impune tibi non abibit; non dimittam inultam impunitamque hanc injuriam; non tibi impune dilabetur atrox hæc injuria; nondum assecutus es sceleris hujus impunitatem. Cf. [Impunitas], [Impunitus].
IMPŪNĬTAS, ātis, f. Impunité. Syn. Licentia, venia. Epith. Diuturna, juvenilis, sempiterna, summa, tanta. Phras. Impunitatem consecutus est, il ne fut pas puni. Pœnam effugit, elapsus est; impune fecit; evasit ex judicio; absolutus est; impunitas sceleri data est. Cf. [Impune], [Impunitus]. Usus: Errorem suum deponentibus veniam et impunitatem dandam existimo. Juvenilis impunitas, et licentia dicendi. Impunitatis spes maxima est illecebra peccandi. Garriendi tanta est impunitas.
IMPŪNĪTUS, a, um, Impuni. Syn. Inultus. )( Punitus, mulctatus. Phras. Nocentes sæpe impuniti manent, souvent les coupables ne sont pas punis. Supplicium de nocentibus sæpe nullum sumitur; sæpe non animadvertitur in homines nocentes; sæpe homines improbi judicio liberantur judicum sententiis; pœna eximuntur; pœnas vitant, evadunt ex judicio; merita pœna non coercentur; pœnas non dant; pœnas non luunt; pœnas non pendunt; debitas pœnas non persolvunt; debito supplicio non mulctantur; debita pœna non afficiuntur; supplicio vindicantur; pœnam effugiunt; debita improbitati pœna non plectuntur; pœnas factis moribusque dignas non ferunt, non sustinent, non patiuntur, non sentiunt. Cf. [Impune], [Impunitas]. Usus: Possumusne hanc injuriam inultam permittere? Num hæc tanta injuria impunita discedet? Num impunitam feremus tantam audaciam?
IMPŪRĒ, D’une manière impure, honteuse. Syn. Spurce, fœde, obscœne, turpiter. Usus: Impura flagitiose, intemperanter multa facere.
IMPŪRĬTAS, ātis, f. Impureté. Syn. Flagitia, turpitudines. Usus: Cum omnes impuritates tua in domo susciperes. Cf. [Luxuria].
IMPŪRUS, a, um, Impur. Syn. Contaminatus, lutulentus, spurcus, improbus, sceleratus. )( Purus. Usus: Omnium non modo bipedum, sed quadrupedum impurissimus. Cf. [Luxuria], [Impudicus].