INCOMMŎDUS, a, um, Inopportun, contraire, fâcheux. Syn. Adversus, alienus, molestus, iniquus. Usus: Valetudine uti incommoda. Pater alioquin facilis, sed filio incommodus. In rebus incommodis sublevare aliquem. Cf. [Alienus].
INCOMPERTUS, a, um, Inconnu, obscur. Usus: Res vetustate incomperta. Quid rei fuerit, incompertum est. Cf. [Ignotus].
INCOMPŎSĬTĒ, Sans ordre. Usus: In hostem negligenter et incomposite occurrunt.
INCOMPŎSĬTUS, a, um, Désordonné, sans ordre. Usus: Agmen incompositum, troupe qui marche à la débandade. Cf. [Dissolutus].
INCOMPRĔHENSUS, a, um, Non saisi, insaisissable. Syn. Non perceptus; incognitus. )( Comprehensus.
INCOMPTUS, a, um, Négligé, grossier. Syn. Inornatus, incultus. )( Concinnus. Usus: Oratio incompta et horridula.
INCONCINNUS, a, um, Négligé, sans grâce, maladroit. Syn. Molestus, inurbanus, præposterus, absurdus, ineptus. Cf. [Ineptus].
INCONDĬTĒ, Sans ordre, confusément. Syn. Insulse. Usus: Nihil tam incondite, tam præpostere, tam monstruose dici potest, quod non possimus somniare.
INCONDĬTUS, a, um, Confus, grossier, sans art. Syn. Inconcinnus, insulsus, non compositus. Usus: Inconditum jus, orator, oratio. Cf. [Odiosus].