INCONTENTUS, a, um, Qui n’est pas tendu, lâche. Syn. Remissus. )( Contentus. Usus: Fides omnes æque incontentæ.

INCONTĬNENS, entis, omn. gen. Intempérant, voluptueux. Syn. Libidinosus.

INCONTĬNENTER, Sans retenue, avec excès, intempérance. Syn. Intemperanter, dissolute, libidinose.

INCONTĬNENTĬA, æ, f. Excès, intempérance, dérèglement. Syn. Intemperantia. )( Continentia. Cf. [Luxuria].

INCONVĔNĬENS, entis, omn. gen. Inconvenant, mésséant. )( Conveniens. Phras. Nihil inconveniens egit, il n’a rien fait d’inconvenant. Nihil odiosum, aut a moribus suis alienum; quod a moribus ejus abhorreret; quod non reliquæ ætati ejus responderet; quod absonum, quod indecorum suo generi admisit. Cf. [Absurdus]. Usus: Hæc nostra facta sunt nec subita, nec inconvenientia.

INCŎQUO, is, coxi, coctum, ere, a. Faire cuire, faire bouillir dans. Usus: Radices vino incoquere.

INCORPŎRĔUS, a, um, Incorporel, immatériel. Syn. Quod corpore caret. Usus: Rerum incorporearum æstimatio.

INCORRUPTĒ, Avec intégrité. Syn. Caste.

INCORRUPTUS, a, um, Non corrumpu, bien conservé, pur, chaste. Syn. Integer, purus, inviolatus, sanus, sincerus, castus, naturalis, non fucatus, religiosus. )( Vitiosus, corruptus, fucatus. Usus: Sanitas, latinitas, vestis incorrupta. Sanguis, testis incorruptus, Cf. [Integer], [Sanctus].