INCULCO, as, avi, atum, are, Faire entrer de force, introduire, (famil. fourrer). Syn. Ingero, infercio. Usus: Animis aliquid, auribus inculcare. Versus leviores inculcat identidem.
INCULTĒ, D’une manière sauvage, sans élégance. Syn. Inornate. )( Concinne, nitide. Usus: Horride, inculte dicere.
INCULTŬS, a, um, Grossier, sauvage, qui n’a pas été cultivé. Syn. Horridus, incomptus, squalidus, inornatus. )( Cultus. Usus: Inhabitabilis terræ regio, et inculta, et derelicta; inculta et silvestris vita; homo durus, horridus, incultus.
INCUMBO, is, cŭbŭi, cŭbĭtum, ere, n., nonnunquam a. Se coucher sur; s’appliquer à. Syn. Innitor; operam do, applico animum ad rem; curam, studium, confero; studia, curas in re figo, loco, consumo; animum adjicio, adjungo ad aliquid; operam dico, navo; confero operam ad rem; operam in re pono, figo, consumo; mente et animo totus in rem insisto. Adv. Acrius, eo maxime, gravius. Usus: 1. Murus in lævam incumbit. 2. Transl. In perniciem alicujus; in salutem reipubl. incumbere. Toto pectore, omni studio, omni cogitatione curaque, toto animo ad litteras incumbere; voluntatum inclinatio in illum incubuit. Cf. [Inclino], [Impendo].
INCŪNĀBŬLA, ōrum, n. pl. Berceau; commencement. Syn. Cunabula, cunæ; rudimenta. Usus: Ab incunabulis nostræ veteris doctrinæ.
INCŪRĬA, æ, f. Négligence, incurie. Syn. Negligentia. Epith. Tanta. )( Cura. Cf. [Negligentia].
INCURRO, is, curri, cursum, ere, n., nonnunquam a. Courir, se jeter sur; tomber. Syn. Incido. Adv. Necessario. Usus: In eadem vestigia incurris. In hastas incurrere, hastis se induere, s’enferrer, s’embarrasser dans des lances. Incurrere in apertam perniciem, in odia hominum, morbos, difficultates, varias reprehensiones. Quis est, qui nihil offendat, nusquam incurrat? In oculos aliorum et invidiam incurrere. Cf. [Impingo].
INCURSĬO, ōnis, f. Incursion, invasion. Syn. Excursio, incursus. Epith. Sempiterna. Phras. Incursiones facere, faire des incursions. Incursare agros; vexare incursionibus, in agros hostiles impetum dare. Cf. [Impetus]. Usus: Incursio atque impetus armorum; incursio seditionis, vis multitudinis. In hostes incursionem facere; hostium incursionem sustinere.
INCURSO, as, avi, atum, are, n. et a. Courir, se jeter sur; faire une incursion. Syn. Incurro, excurro, infesto, invado. Usus: Incursare in fortunas omnium. Incursabit in te dolor meus. Agros incursare. Cf. [Impetus].
INCURSŬS, ūs, m. Incursion. Syn. Incursio.