INDULGENTĬA, æ, f. Bonté, indulgence. Syn. Obsequium, patientia, lenitas (præsertim in filios). Epith. Maxima, naturalis, nimia, patria, similis. Usus: Homines naturali quadam inter se indulgentia et benevolentia continentur. Animo a corporis obsequio indulgentiaque discedendum est. Multi filii patrum indulgentia depravantur. (Indulgentia plenaria, Vulg.), indulgence plenière. Rectius appellatur: Plena noxarum pœnarumque condonatio; noxarum venia, expiatio.

INDULGĔO, es, dulsi, dultum, ere, n., nonnunquam a. Être indulgent pour. Syn. Obsequor, facilis sum in aliquem. Phras. 1. Nimium indulget filio, il est trop indulgent pour son fils. Peccatis indulgens præcipitem filium ferri sinit; nimia ejus in filium indulgentia ad perspicienda pericula eum minus sagacem fecit; male consulit filio, qui solute et negligenter eum habet; qui laxiore imperio habet; qui solum lenitate utitur; omnibus in rebus connivet; illius libidini omnia malefacta condonat; ejus amoribus obsequitur; delicti cujusvis gratiam facit; animum explere sinit; inepta lenitate, prava facilitate ad vitia invitat. 2. Indulget genio suo, il s’abandonne à ses passions. Obsequitur animo suo; animo suo morem gerit; voluptatibus obsequitur; quæcumque animo libitum est, facit; animum explet suum; genium suum curat; genio indulget; nulla in re defraudat genium suum; molliter se et indulgenter habet. Usus: Genio, animo, lusui, amori, dolori, iræ indulgere. Indulgere se alicui ejusque voluntati et gratiæ deditum esse. Indulgens in aliquem. Cf. [Facilis], [Lenis], [Venia].

INDŪMENTUM, i, n. Vêtement. Syn. Vestimentum. Cf. [Vestis].

INDŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Revêtir. R. ab ἐνδὺω. Syn. Vestio, induco. )( Exuo. Phras. 1. Hispanorum more indutus erat, il était vêtu à l’espagnole. Speciem Hispani vestitus referebat, præferebat; Hispaniensi ornatu visendus erat; cultu corporis utebatur, ornabatur, quo Hispani solent; ut Hispaniæ mos fert et consuetudo. 2. Pallium induit, il met son manteau. Pallium humeris injicit; humerum pallio onerat; pallio se tegit, amicit. 3. Calceos induit, il se chausse. Calceos pedibus induit; calceat sese. Usus: 1. Talaria sibi induit. 2. Transl. Assumo, prendre. Exuere amici personam, judicis induere. Mores pudicos, novum ingenium, philosophi personam, hostiles spiritus induere. 3. Implico, s’embarrasser. Se in laqueos, magnas difficultates fraudes, negotia induere. Sua se confessione induit et jugulavit, il s’est perdu par ses propres aveux.

INDŪRO, as, avi, atum, are, a. Durcir. Usus: Indurata glacies.

INDUSTRĬA, æ, f. Activité, zèle. Syn. Solertia, diligentia, sedulitas, labor. Epith. Aliena, antelucana, aperta, forensis, illustris, incredibilis, major, multa, par, probabilis, singularis, summa, tanta. Phras. 1. De industria id fecit, il l’a fait exprès, de propos délibéré. Compacto rem gessit; consulto, composito, dedita opera. Usus: Ingenium alitur industria, industriam in re aliqua ponere. Illius industria late manat. Languescit ejus industria. De industria aliquid facere. Cf. [Diligentia], [Cura], [Labor].

INDUSTRĬĒ, Avec activité, soin, zèle. Syn. Diligenter, artificiose.

INDUSTRĬUS, a, um, Actif, zélé, laborieux. Syn. Ingeniosus, laboriosus, solers, navus, vigilans; in rebus gerendis acer, diligentissimus, experientissimus. Cf. [Practicus], [Sedulus].

ĬNĒDĬA, æ, f. Abstinence, privation de nourriture, inanition. Syn. Fames, esuries. Usus: E vita per inediam discedere; inedia necari, consumi. Cf. [Fames].

ĬNĒLĔGANS, tis, omn. gen. Qui est sans élégance, grossier. Syn. Impolitus, inconcinnus. )( Elegans.