INDŎLES, is, f. Nature, caractère, talent. Syn. Indicium animi, specimen futuræ virtutis, spes summæ virtutis. Epith. Bona, egregia, magna, mirifica, præclara, summa. Phras. Præclaræ indolis puer, enfant d’un talent remarquable. Puer ad decus natus; alta mente præditus; puer præcipuo quodam munere naturæ ad summa quæque natus; ad laudem et decus a natura factus; optima indole præditus puer. Cf. [Ingenium]. Usus: Bona spes, magna indoles in adolescente. Summa ingenii indoles summaque virtus. Cf. [Natura bona].
INDŎMĀBĬLIS, e, gen. com. Indomptable.
INDŎMĬTUS, a, um, Indompté. Syn. Qui imperium recusat, effrenatus, intractatus, novus, ferocitate exsultans, insociabilis. )( Domitus. Cf. [Ferocia].
INDORMĬO, is, ĭi vel īvi, ītum, ire, a. Dormir sur. Usus: Malis suis, negotio, legationi, causæ indormire, rem segniter tractare, négliger. Cf. [Negligo], [Dormio].
INDŌTĀTUS, a, um, Non doté. Syn. Sine dote, sine ornatu. )( Dotatus.
INDŪCĬÆ, ārum, f. pl. Suspension d’armes, armistice. Syn. Belli ad tempus cessatio. Phras. Hostis inducias iniit, l’ennemi a fait une trève. Hostis inducias fecit, pepigit, pactus est; quies aliquantum ab armis fuit; aliquantum in induciis res erat; induciæ petitæ dierum aliquot, datæque hosti sunt; pari consilio in certas leges ad tempus ab armis discessum est; agitari dies aliquot induciæ sunt cœptæ; actæ per eos dies castrenses quædam feriæ, et a belli injuriis temperatum. Usus: Inducias petere, dare, facere, pacisci.
INDŪCO, is, duxi, ductum, ere, a. Pousser. Syn. Adigo, impello, adduco, introduco. Adv. Diligentius, paulisper animum, porro, recte, subtiliter. Usus: 1. Jacentem amicum in spem meliorem inducere. Aliquem promissis, spe dotis, hereditatis ad aliquid inducere. 2. Affero, introduco, introduire. Novum morem, consuetudinem, novas religiones, leges inducere. 3. Obduco, mettre sur, appliquer sur. Parietes marmore; scuta pellibus inducere. 4. Deleo, rayer, biffer, effacer. Inducere nomina, imaginem, scripturam. 5. Applico (Vulg. me resolvo), amener à. Animum inducere non potui. Induxi animum divitias contemnere. Nunquam in animum inducam. Cf. [Persuadeo].
INDUCTĬO, ōnis, f. Action d’amener. Syn. Derivatio. Epith. Ficta. Usus: 1. Aquarum inductionibus terris fecunditatem damus, par les irrigations, nous donnons à la terre la fécondité. 2. Introductio. Personarum facta inductio, prosopopée. 3. Applicatio. Tantum firma animi inductio valet, tant a de force la conviction de l’âme.
INDUCTŬS, ūs, m. Instigation, conseil. Usus: Alieno inductu feci.
INDULGENTER, Avec bonté, bienveillance. Syn. Leniter, molliter, familiariter. Usus: Ne nimis indulgenter, sed potius cum gravitate aliqua loquar.