INDISSŎLŪBĬLIS, e, gen. com. Indissoluble. Syn. Qui dissolvi non potest. )( Dissolubilis.
INDISSŎLŪTUS, a, um, Non interrompu. Syn. Non dissolutus.
INDĪVĬDŬUS, a, um, Indivisible. Syn. Simplex. )( Dividuus. Usus: 1. Atomi, corpuscula scilicet individua. 2. Quod dirimi distrahique non potest, qui ne peut se séparer. Individua comes corporis umbra.
INDĪVĬDŬUM, i, n. Atome. Usus: Species ex individuis innumerabilibus exsistens.
INDO, is, dĭdi, dĭtum, ere, a. Mettre sur. Syn. Impono. Usus: Nomen, cognomen alicui indere, donner à qqn un nom, un prénom. Cf. [Impono].
INDŎCĬLIS, e, gen. com. Qui ne peut être instruit; ignorant, grossier. Syn. Tardus, hebes; crassi, stolidi, plumbei ingenii.
INDOCTĒ, En ignorant. Syn. Imperite.
INDOCTUS, a, um, Ignorant. Syn. Rudis, ineruditus, imperitus. )( Doctus. Adv. Plane. Phras. Valde indoctus est, c’est un parfait ignorant. Expers eruditionis est; nullis bonis litteris excultus est; longe abest a doctrina; litteras vix attigit; vix primoribus labris degustavit; litteris aspersus potius, quam tinctus est; litteras vix a limine salutavit. Cf. [Doctus], [Imperitus], [Rudis]. Usus: Indoctus homo et agrestis; rudis et indocta oratio.
INDŎLENTĬA, æ, f. Absence de tout sentiment de douleur, insensibilité. Syn. Vacuitas doloris. Epith. Major, maxima. )( Dolor. Usus: Num voluptas idem est, quod indolentia?
INDŎLĔO, es, ŭi, ere, et INDŎLESCO, is, dŏlŭi, ere, n., nonnunquam a. Ressentir de la douleur, souffrir. Syn. Doleo. Usus: Quis non indoluit te tam sero cognitum? Cf. [Doleo].