INJŪRĬA, æ, f. Injustice. Syn. Iniquitas. )( Jus, beneficium. Phras. 1. Injuriam alicui facere, causer à qqn du préjudice. Injuriam alicui inferre, afferre, imponere, conflare; injuria aliquem afficere, onerare, lacerare, lacessere, vexare, exagitare, insectari; injuriam jacere, mittere in aliquem; injuriosius tractare aliquem; patientiam alicujus tentare; ejus patientia abuti; injuriam alicui contexere; injuriis aliquem et maledictis proscindere, lædere, configere; injuriis ac maledictis appetere aliquem, incessere, jactare, violare, provocare. 2. Gravem a te passus sum injuriam, j’ai souffert de votre part une grande injustice. Injuriam a te accepi gravissimam; a te orta, nata est mihi illa injuria; gravi injuria a te afflictus sum; hæc mihi a te oblata, imposita est injuria; iniquius a te mecum est actum; injuriosus sane in me fuisti et iniquior; injuriose me tractasti; injurium, injuriosum, iniquum, gravem te sensi, expertus sum; gravem abs te pertuli injuriam; graviter læsus, offensus sum; gravem a te molestiam accepit animus meus; gravi a te injuria affectus, lacessitus, provocatus sum; appetitus injuria sum nullo meo merito, nulla mea culpa, nihil tale meritus; injuriose, acerbe, inique, contra jus omne, contra, quam meritus sum, immerentem, innocentem, nullius affinem culpæ, omnis culpæ expertem, ab omni vacuum culpa me tractasti. 3. Injuriam ulciscar, je vengerai mes injures. Persequar tot tuas in me injurias; parem brevi pro injuria gratiam referam; par pari referam; merita meritis compensabo; erit propediem, cum idem tibi reponam; cum pari te munere remunerabor; is sum, qui injuriam facile referre possim; feres a me, quod intulisti; impune tibi non erit, non abibit sic, quod injuria me affeceris; impunita non erit, inulta non relinquetur injuria tua. Memorem me injuriæ senties, experieris. Cf. [Ulciscor], [Impune]. 4. Adversus injuriam se defendit, il s’est défendu contre l’injustice. Injuriam magno animo propulsavit; ab injuria hominem deterruit; injuriis restitit animo præsenti; ea injuria ut se levaret, nihil non egit; eam ut a se injuriam prohiberet, depelleret, ab injuria hominem ut detraheret, ut illa is, injuria abstineret, presentia animi effecit. 5. Injuriam æquo animo pertulit, il a supporté cette injustice avec courage. Plagam illam eo animo accepit, par ut injuriæ videretur; injuriam eo animo tulit, passus, perpessus est, tanquam ad se nihil ea pertineret. Cf. [Patior], [Fero]. 6. Injuriam omnium obliviscor, j’oublie toutes les injustices. Injurias omnes oblivione contero; omnem acceptæ injuriæ memoriam ex animo deleo; animus ultionem non spectat; ultionis consilium omne libenter abjicio, omitto, depono; ab ulciscendi consilio animum abduco; non persequar injurias meas; injuriæ eæ omnes in amicitiæ gremio sunt sepultæ. Cf. [Obliviscor]. Usus: 1. Injuria est, quæ aut pulsatione corpus, aut convitio aures, aut aliqua turpitudine vitam alicujus violat. Injuria duobus modis fit: vi et fraude. 2. Immerito, à tort. Non injuria suspectus es. Cf. [Convitium], [Contumelia], [Ignominia].
INJŪRĬŌSĒ, Injustement. Syn. Per contumeliam, contumeliose. )( Jure. Usus: Temere atque injuriose de aliquo suspicari.
INJURĬŌSUS, a, um, Injuste. Syn. Injurius. Usus: Injuriosa et facinorosa vita. Cf. [Injuria].
INJŪRĬUS, a, um, Injuste. Syn. Iniquus.
INJUSSŬS, ūs, m. (adhibetur tantum abl.) Sans l’ordre de. Syn. Sine jussu, auctoritate, concessu. )( Jussus. Usus: Injussu populi hoc fecisti.
INJUSTĒ, Injustement. Syn. Inique, injuriose, contra fas. Usus: Injuste in quemquam impetum facere.
INJUSTĬTĬA, æ, f. Injustice. Syn. Iniquitas. Epith. Capitalior, moderata. )( Justitia. Usus: Injustitiæ duo sunt genera, alterum eorum, qui inferunt, alterum eorum, qui ab iis, quibus infertur, non propulsant injuriam.
INJUSTUS, a, um, Injuste. Syn. Iniquus, injurius, injuriosus, immeritus, non debitus. )( Justus. Adv. Dupliciter. Usus: Qui perniciosa et injusta populis jussa describunt. Vir maleficus natura, et injustus. Ira non injusta, sed merita et debita. Injustum onus alicui imponere. Cf. [Injuria].
INNASCŎR, ĕris, nātus sum, nasci, d. Naître dans. Syn. Ingignor. Usus: Quibus recta ratio constansque innascitur.
INNĂTO, as, are, n. Nager dans. Usus: Pisciculi in concham innatant. Cf. [Nato].