INTEMPĔRANTĬA, æ, f. Intempérance. Syn. Intemperies, incontinentia, insolentia. )( Temperantia. Epith. Immoderata, impudentior, impura, inimica, moderata, multa, tanta, turpior. Phras. Quæ ista hominis est intemperantia? Combien grande est l’intempérance de cet homme? Quæ est ista immoderatæ vitæ ratio? Quæ ista est vita, quam immoderate, intemperanter, luxuriose traducta? Quis iste luxus est, quam profusæ libidines, quam intemperatæ perpotationes? Ista hominis vita sit, fortunis, opibus, flore ætatis tam intemperanter uti, abuti? modum cupiditatibus nullum ponere, nihil non libidinose, nihil non incontinenter audere? Cf. [Luxuria]. Usus: Intemperantia est a tota mente et recta ratione defectio, omnium eadem perturbationum mater. Explere alicujus intemperantiam.
INTEMPĔRĀTĒ, Dans les excès. Syn. Intemperanter.
INTEMPĔRĀTUS, a, um, Immodéré. Syn. Intemperans, immoderatus. Usus: Intemperatissimæ perpotationes. Cf. [Immodestus], [Immoderatus].
INTEMPĔRĬÆ, ārum, f. p. Emportement, fureur. Usus: Quæ te intemperiæ agitant? Cf. [Furiæ].
INTEMPĔRĬES, ēi, f. Incontinence, violence, caprices. Syn. Immoderatio, procacitas. Usus: Intemperiem hominis ferre non possum. Cf. [Immodestus].
INTEMPESTĪVĒ, Mal à propos, à contre-temps. Syn. Præpostere.
INTEMPESTĪVUS, a, um, Intempestif. Syn. Præposterus, perversus. Usus: Intempestivum convivium. Intempestiva loquacitas, epistola.
INTEMPESTUS, a, um, Intempestif. Syn. Concubius. Usus: Nocte intempesta adfuit, il arriva au milieu de la nuit.
INTENDO, is, di, tentum et tensum, ere, a. et n. Tendre, diriger vers. Syn. Porrigo, extendo, intento. )( Remitto. Adv. Longius, malitiose, quam maxime. Usus: 1. Intendere oculos, mentem, cogitationem ad rem aliquam, ad negotia. 2. Contendo, tendre, bander. Intendere arcum. Intendere et remittere vocem. 3. Cogito, enitor, tendre l’esprit, s’efforcer. Quid intendit, quid cogitat! Aliquo suam cupiditatem intendere. Curam rei alicui intendere. Animos intendere aliquo ac defigere. 4. Infero, paro, molior, préparer, intenter. Litem, crimen, actionem in aliquem intendere; se adversarium in magistratum alicujus intendere. 5. Constipo, tendre sur, couvrir. Intendunt se cœlo nubes. Cf. [Cogito], [Conor].
INTENSĒ, comp. adhib. Avec ardeur. Syn. Ardenter, vehementer, acriter, magno studio, magna cupiditate. Usus: Illud longe intensius concupiscimus, quod, etc.