INTĔGRĬTAS, tis, f. Honnêteté, probité. Syn. Innocentia. Epith. Cautior, et diligentior, gratissima, incorrupta, par, provincialis, singularis, spectata, summa, tanta. Usus: 1. Integritas corporis, valetudinis, bonne santé. 2. Singularis integritas et continentia, fidesque magnis in rebus spectata. Integritas incorrupta Latini sermonis. Cf. [Innocentia], [Virtus], [Honestus], [Probus].
INTĔGRO, as, avi, atum, are, a. Compléter, rétablir. Syn. Reficio, recreo. Usus: Animus defessus audiendo, risu vel admiratione integratur.
INTĔGŪMENTUM, i, n. Couverture, vêtement; masque. Syn. Involucrum. Usus: Frontis integumento uti ad occultanda vitia. Aliquando evolutus es integumentis dissimulationis tuæ, vous êtes enfin dépouillé des voiles de la dissimulation. Per quædam involucra et integumenta perspicere aliquid.
INTELLECTĬO, ōnis, f. Synecdoque, (fig. de rhét.). Usus: Intellectio est, cum totum de parte vel contra intelligitur.
INTELLĬGENS, entis, omn. gen. Intelligent, éclairé. Usus: Teretes aures habet, et intelligens judicium. Existimatur doctus, et cujusvis generis intelligens.
INTELLĬGENTER, D’une manière intelligente. (Vulg. Intelligibiliter). Usus: Intelligenter auditur.
INTELLĬGENTĬA, æ, f. Intelligence, connaissance, science. Syn. Prudentia, scientia, notio, cognitio. Epith. Animalis, communis, difficilis, magna, mediocris, popularis, præstans, propria, vitiosa, vulgaris. Usus: Homines principio rerum omnium adumbratas intelligentias animo ac mente concipiunt. Ratione aliquid ac intelligentia comprehendere. Honestum in nostram intelligentiam cadit. Intelligentiam suam intendere, infigere in aliquid. Intelligentia præstare, et aliis anteire. Pars animæ, intelligentiæ et rationis particeps. Commune judicium et popularis intelligentia.
INTELLĬGO, is, lexi, lectum, ere, a. et n. Comprendre. Syn. Cognosco, sentio, capio, teneo, percipio; mente complector, perspicio; cogitatione comprehendo, complector; animadverto, intelligentiam rei habeo; accipio, disco, animo percipio; intelligentia et ratione comprehendo. Adv. Acriter, diligenter, haud, sane, male, melius; non fere; non tam, optime, penitus, plane, præclare, prorsus, prudenter, pulchre, quamprimum, recte. Phras. 1. Omnia se intelligere arbitratur, il pense tout savoir. Præcipua se intelligentia esse, solertissime se perspicere omnia, nihil suæ intelligentiæ vim et notionem fugere, omnia se videre, intelligere et sapere plus, quam cæteros, arbitratur; omnia se comprehendere animo, omnia intelligentia complecti, unum se eruditos habere oculos, superbe existimat. 2. Quantum e litteris intelligere potui, autant que l’étude a pu me l’apprendre. Quantum conjectura consequi; quantum assequi, conjicere, sentire; quantum ex litteris percipere, colligere, animadvertere potui; ut animo, mente, cogitatione comprehendere potui; quantum quidem e litteris interpretari potui. 3. Dialecticam præclare intelligit, il sait fort bien la dialectique. Dialecticam animo menteque comprehensam habet; disceptandi artem tenet, callet penitissime; acri mente cogitationeque complectitur; in dialecticis, etiam quæ a vulgari intelligentia remotiora sunt, solertissime perspicit. Cf. [Calleo]. Usus: Cernere et intelligere aliquid animo. Intellexi ex epistolis tuis.
INTEMPĔRANS, antis, omn. gen. Immodéré, intempérant. Syn. Immoderatus, libidinosus, impurus, cupidus, in libidinem effusus. )( Temperans. Adv. Valde. Usus: Intemperans in rei alicujus cupiditate. Libidinosa, intemperans adolescentia. Cf. [Immodestus].
INTEMPĔRANTER, D’une manière intempérante. Syn. Intemperate, insolenter, immoderate.