INTERCEPTĬO, ōnis, f. Soustraction, vol. Usus: Interceptio poculi, prædæ, manubiarum.
INTERCEPTOR, ōris, m. Celui qui dérobe, qui intercepte. Usus: Prædæ interceptor et fraudator.
INTERCESSĬO, ōnis, f. Intervention; caution. Epith. Pestifera. Usus: Intercessio stultitiam intercessoris arguebat. (Intercessio, intercession, vulg. est), pro quo dicendum: Deprecatio.
INTERCESSOR, ōris, m. Garant. Epith. Gravissimus, iniquissimus. Usus: Nullo intercessore legem perculi. Intercessorem parare. (Intercessor, intercesseur, vulg. est), pro quo dicendum: Deprecator.
1. INTERCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a. Couper par le milieu. Syn. Interscindo. Usus: Meæ ædes intercisæ. Cf. [Cædo].
2. INTERCĬDO, is, cĭdi, ere, n. Tomber, périr, disparaître. Syn. Cado. Usus: Pereant amici, dum una intercidunt inimici. Cf. [Cado].
INTERCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. Prendre, intercepter. Syn. In itinere capio, aufero. Usus: Litteras intercipere et aperire.
INTERCĪSĒ, En coupant (les phrases), par incises. Usus: Intercise dicere.
INTERCLŪDO, is, clūsi, clūsum, ere, a. Fermer, couper, arrêter. Syn. Prohibeo, nego. Usus: Iter, fugam, commeatum, adversæ fortunæ perfugium, libertatem alicui intercludere. Aditus ad aliquem omnes intercludere. Locum præsidiis interclusum tenere. Legio a reliquo exercitu interclusa. Locus frondibus interclusus. Animam alicui intercludere. Cf. [Impedio].
INTERCLŪSĬO, ōnis, f. Action de boucher. Syn. Impedimentum, occupatio. Usus: Animæ interclusio, atque spiritus angustiæ, suffocation.