INTĔRĬOR, ōris, com. gen. Intérieur, )( Exterior. Usus: Nihil mente interius. Interior ædium pars. Interiores litteræ, et reconditæ.
INTĔRĬTŬS, ūs, m. Mort, destruction. Syn. Occasus, obitus. Epith. Acerbus, crudelis, immaturus, justus, optatissimus, paternus, perceler, repentinus, similis, universus, voluntarius. Usus: Natura omnium rerum interitus atque obitus conficit. Nihil non aliquando ad interitum redigetur. Ea res interitum rei publicæ afferet. Interitus et dissipatio. Cf. [Ruina], [Excidium].
INTERJĂCĔO, es, jăcŭi, ere, n. Être situé entre. Usus: Interjacebat campus, colles imminebant.
INTERJECTĬO, ōnis, f. Insertion. Syn. Interpositio. Usus: Interjectio verborum.
INTERJECTŬS, ūs, m. Interposition. Syn. Interjectio. Usus: Luna terræ interpositu interjectuque deficit, la lune s’éclipse quand la terre se place entre elle et le soleil.
INTERJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, a. Mettre entre. Syn. Interpono. Usus: Nasus quasi murus oculis interjicitur. Inter illorum ætates interjectus Cato. In voluptatibus nullo intervallo interjecto dies noctesque versari. Alii aliis interjecti.
INTERLŎQUOR, ĕris, lŏcūtus sum, loqui, d. Interrompre. Usus: Siccine mihi interloqueris?
INTERLŪCĔO, es, ere, n. Paraître, briller entre; luire. Syn. Eluceo, emineo. Inter dignitatis fortunæque gradus hoc interlucet, hoc discrimen est, il y a cette différence.
INTERMĔDĬUS, a, um, Interposé, intercalé. Syn. Medius, interjectus, intermissus. Usus: Planities intermissa collibus, urbemque inter et flumen intermedia. Est quidam interjectus, intermedius, et quasi temperatus, in neutro excellens, utriusque particeps, vel utriusque potius expers. Cf. [Medius].
INTERMĬNĀTUS, a, um, Non limité, qui est sans fin. Syn. Infinitus, immensus, æternus. )( Terminatus.