INTERPRĔTOR, aris, atus sum, ari, d. Interpréter, expliquer. Syn. Interpretationem facio, expono, interpretatione explico, expono; rem obscuram declaro. Phras. 1. Interpretari Græcos Platonis libros, expliquer les livres de Platon. Platonem de Græcis convertere; Græca prope iisdem verbis Latine versa dicere. Quæ Plato Græco sermone tractavit, Latinis litteris mandare. Græca Latine reddere; in Latinum convertere; de Græcis latine dicere, in Latinum transferre; Latino sermoni, Latinæ consuetudini tradere. 2. Eam rem varie interpretabantur homines, les hommes interprétaient différemment cette action. Eam rem alii alio trahebant; alii civile id rebantur, quidam ad sævitiam trahebant; ea res non uno modo ab omnibus accepta est, aliis in superbiam vertentibus, ac per ambitionem factam memorantibus, aliis benignius interpretantibus; res accepta aspere a plerisque omnia prave æstimantibus, in deterius referentibus, in deterius recta detorquentibus, mollius contra ab aliis, ex indole mitiore, facta æstimantibus. Cf. [Accipio in bonam] vel malam partem. Usus: Legum, verborum vim interpretari. Interpretari voluntatem alicujus ex facto. Dicta male, vel mitiorem in partem interpretari. Neque recte, an perperam, interpretor, est-ce bien, est-ce mal? Je ne me prononce pas.
INTERPUNCTĬO, ōnis, Signe de ponctuation. Syn. Interpunctum, interductus. Usus: Res parvæ prope in singulis litteris, atque interpunctionibus verborum occupatæ.
INTERPUNCTUM, i, n. Pause, signe de ponctuation. Syn. Interpunctio, distinctio. Usus: Interpuncta verborum.
INTERPUNCTUS, a, um, Ponctué. Syn. Distinctus. Usus: Interpuncta alias et distincta intervalla orationis delectant.
INTERQUĬESCO, is, quĭēvi, quĭētum, ere, n. Se reposer de temps en temps. Syn. Requiesco. Adv. Paulum.
INTERREGNUM, i, n. Interrêgne. Syn. Tempus, quo rege vacat regnum, dum novus creetur. Usus: Res ad interregnum spectat, venit, deducta est.
INTERREX, rēgis, m. Interroi. Syn. Qui demortui regis locum tenet. Usus: Interregem facere, creare, eligere, prodere.
INTERRŎGĀTĬO, ōnis, f. Interrogation, question. Epith. Interrogationes captiosæ, fallaces, faciles, aptæ, paucissimæ, stultissimæ.
INTERRŎGĀTĬUNCŬLA, æ, f. Petite interrogation. Epith. Interrogatiunculæ angustæ, minutæ. Usus: Cato minutis interrogatiunculis, quasi punctis, quod proposuit, effecit.
INTERRŎGO, as, avi, atum, are, a. Interroger. Syn. Quæro, percunctor, rogo, requiro, sciscitor, rogito. Phras. Multis eum interrogavi, je l’ai longuement interrogé. Interrogando ursi, quæsivi de eo, quid egisset; requirebam ex eo, sciscitabar; captioso etiam interrogationis genere utebar; percontabar sollicite, rogitabam, nihil tamen percontationibus ex eo exsculpere poteram. Usus: Interrogari ab aliquo de aliqua re.