INTERTRĬMENTUM, i, n. Usure, dommage. Syn. Detrimentum.
INTERTURBĀTĬO, ōnis, f. Trouble, émotion. Usus: Animi interturbatio.
INTERTURBO, as, avi, atum, are, a. Troubler, inquiéter. Syn. Valde turbo.
INTERVALLUM, i, n. Séparation, intervalle. Syn. Spatium, discrimen. Epith. Infinitum, longum, majus, minimum, perlongum, latum, tantum; intervalla æqualia, certa, distincta, interpuncta, dupla et tripla, imparia, modica, multa, reliqua, sesquialtera. Usus: 1. Temporum locorumque intervallo longo disjuncti sumus. Dolor si longus, est levior, dat enim intervalla et relaxat. Intervalla vocis, sonorum in loquendo. 2. Temporis spatium, intervalle (de temps). Tanto intervallo ad te revisi. Longo intervallo te non vidi. Atticismus mihi ex intervallo regustandus est. Cf. [Spatium].
INTERVĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, n., nonnunquam a. Venir à l’improviste. Syn. De improviso venio, incurro; intercedo, intersum. Usus: Vereor, ne molesti quidam loquentibus nobis interveniant. Casu interventum est.
INTERVĔNTOR, ōris, m. Visiteur. Usus: Vacuo ac ab interventoribus liberiore die.
INTERVENTŬS, ūs, m. Arrivée imprévue. Syn. Inopinatus adventus. Usus: Interventu ejus et interpellatione jurgium discussum est.
INTERVERTO, is, verti, versum, ere, a. Soustraire, détourner; dépouiller, frustrer qqn de qqch. Syn. Præripio, intercipio. Usus: Dona, pecunias, ædilitatem intervertere alicui atque ad se transferre.
INTERVĪSO, is, ere, a. Aller voir, visiter, rendre visite. Syn. Inviso. Adv. Crebro. Cf. [Viso].
INTESTĀBĬLIS, e, gen. com. Qui ne peut témoigner (en justice). Syn. Qui nec testem agere, nec testimonium facere potest. Usus: Homo sacer, sceleratus et intestabilis.