INTRĔPĬDĒ, Sans trembler. Syn. Sine pavore, audacter, posito metu.
INTRĔPĬDUS, a, um, Intrépide. Syn. Impavidus, timore solutus. Cf. [Audax].
INTRĪCO, as, avi, atum, are, a. Embarrasser, embrouiller. )( Extrico. Cf. [Implico].
INTRO, A l’intérieur. Usus: Ire, ferre intro.
INTRO, as, avi, atum, are, a. et n. Entrer. Syn. Introeo, ineo, subeo, ingredior, accedo. )( Exeo. Adv. Penitus. Phras. Tu meam domum intrare ausus es? Quoi! vous osez entrer dans ma maison? Tu meas ædes accedere; tu vestigium in ædes facere; tu intro te conjicere ausus es? Tu eo pedem inferre; tu vestigium ibi ponere; eo te inferre; pedem ibi ponere ausus es? Cf. [Ingredior]. Usus: Intrare limen, domum, regnum. In alicujus familiaritatem intrare. Cf. [Ineo].
INTRŌDŪCO, is, duxi, ductum ere, a. Introduire. Syn. Induco, facio, adduco, fingo. Usus: Consuetudinem, ambitionem in urbem introducere. Illum reprehende, qui initium introduxit. Introducere aliquem loquentem.
INTRŌDUCTĬO, ōnis, f. Introduction. Usus: Adolescentum nobilium introductiones judicibus pro præmio fuere.
INTRŎĔO, is, ĭi vel īvi, ĭtum, ire, n. Entrer. Syn. Intro. )( Exeo. Adv. Honeste. Usus: In urbem, in vitam introire. Cf. [Intro], [Ingredior].
INTRŌFĔRO, fers, tŭli, lātum, ferre, v. anom. a. Porter dans. Usus: Lectica introferri solitus est in urbem.
INTRŎĬTŪS, ūs, m. Entrée. Syn. Aditus. Epith. Apertus, clandestinus, desertus, nocturnus, primus. Usus: 1. Ad omnes portas et introitus armatos homines opponit. 2. Ingressio, initium, commencement. Hic sit introitus defensionis.