INTŎLĔRANS, antis, omn. gen. Qui ne peut supporter. Syn. Impatiens, impotens. Usus: Corpora laboris intolerantissima. Cf. [Impatiens].
INTŎLĔRĀNTER, D’une manière insupportable. Syn. Insolenter. Usus: Intoleranter dolere, se jactare.
INTŎLĔRANTĬA, æ, f. Insolence, tyrannie insupportable. Syn. Insolentia. Usus: Hæc non privati insania sed regis intolerantia est.
INTŎNO, as, ŭi, ātum, are, a. Tonner; crier avec force. Syn. Tono, sono. Usus: Hesterna concione vox ejus intonuit.
INTONSUS, a, um, Qui n’est pas tondu. )( Tonsus. Coma intonsa, longs cheveux.
INTORQUĔO, es, torsi, tortum, ere, a. Brandir, lancer contre. Immitto, jacio, jaculor. Usus: Telum, calumniam intorquere in aliquem.
INTRA, A l’intérieur, dans. Syn. Inter, in interiore parte. Usus: 1. Intra muros. Hæc intra decem annos sunt gesta. 2. Minus quam necesse sit, au-dessous de. Intra modum loqui. Epulamur non modo non contra legem, sed etiam intra legem.
INTRACTĀTUS, a, um, Indompté. Usus: Equus intractatus, indomitus.
INTREMO, is, ŭi, ere, n. Trembler. Syn. Tremo.