LARGĬOR, īris, ītus sum, iri, d. Donner libéralement, prodiguer. Syn. Dono, gratificor, largitionem facio. Adv. Apertissime, inconsulto, liberalissime. Usus: Natura tua facultatem insignem, et copiam dicendi largitur. Largire hoc amori nostro. Cf. [Do], [Dono].
LARGĬTAS, ātis, f. Largesse. Syn. Liberalitas. Usus: Terra fruges maxima largitate fundit. Cf. [Liberalitas].
LARGĪTĬO, ōnis, f. Largesses, libéralité. Syn. Effusio, corruptela. Epith. Agraria, frumentaria, infinita, maxima, modica, intolerabilis, necessaria, perniciosa, popularis, regia, salutaris, singularis, turpis, maxima. Usus: 1. Largitione quemdam corrumpere, emere, animos conciliare. 2. Concessio. In largitione civitatis haud difficiles fuere Romani, les Romains accordaient facilement le droit de cité. Cf. [Corruptela].
LARGĬTOR, ōris, m. Celui qui fait des largesses, corrupteur. Syn. Corruptor. Epith. Factiosus, prodigus.
LARGUS, a, um, Libéral. Syn. Liberalis. Usus: Duo genera sunt largorum, quorum alteri prodigi, alii liberales. Larga compensatio. Cf. [Beneficus], [Liberalis].
LARVA, æ, f. Spectre, fantôme. Usus: 1. Num hunc hominem larvæ, intemperiæ, furiæ agitant? 2. Persona, masque de théâtre. Non illa larva opus est. Larvam deponere, jeter le masque.
LARVĀTUS, a, um, Ensorcelé, furieux; masqué. Syn. A larvis exterritus; furiosus; item: Personatus.
LASCĬVĬA, æ, f. Libertinage, effronterie. Syn. Petulantia, procacitas. Cf. [Luxuria].
LĀSCĬVĬO, is, ĭi, ītum, ire, n. S’abandonner à la licence, au désordre. Usus: Petulanter agere, lascivire. Longo otio plebs lascivire cœpit.
LASCĪVUS, a, um, Enjoué; licencieux. Syn. Petulans, procax. Cf. [Petulans], [Luxuriosus], [Impudicus].