LĂTĪNĒ, En latin. Usus: Plane ac Latine loqui. Græca Latine reddere. Latine scire; non pessime Latine loqui.
LĂTĪNĬTAS, ātis, f. Latinité, la langue latine dans sa pureté. Syn. Sermonis Latini puritas. Phras. Latinitate utitur optima, il se sert d’un latin très pur. Incorrupta utitur Latini sermonis integritate; caste pureque utitur Latina lingua; elucet in ejus sermone mira Latinæ linguæ elegantia; in ejus dictione inest mirus Latini sermonis candor; stilo dicendique genere utitur terso et castigato; quod in Latina lingua cultissimum ac ornatissimum, id totum in ejus sermone ita deprehendas, ut per manus tradita, ac velut testamento legata illi Latinitas videatur; casti incorruptique sermonis laude floret; nemo illo purius ac emendatius Latino sermone utitur; inest in ejus sermone nativa et omnibus numeris absoluta Latinitas; hunc tu cum audies, Musas ipsas Latine loqui putabis. Usus: Latinitas est, quæ sermonem purum conservat, et ab omni vitio remotum. Cæcilius non bonus auctor Latinitatis. Epistolam Græcam Latinitate donare.
LĂTĪNUS, a, um, Latin. Usus: Latinus es; Latinas litteras præclare calles, tenes, exhausisti.
LĀTĬO, ōnis, f. Action de porter. Usus: Exspecto legis lationem, j’attends la proposition de la loi.
LĂTĬTO, as, avi, atum, are, n. Être caché. Usus: Non latitabis diutius.
LĂTĬTŪDO, ĭnis, f. Étendue, grandeur. )( Angustia. Usus: Tuarum latitudinem possessionum tueri non poteris.
LĀTOR, ōris, m. Celui qui propose une loi. Usus: Quis talis latorem legis perferret?
LĂTRĀTŬS, ūs, m. Aboiement.
LĂTRO, as, avi, atum, are, n. et a. Aboyer, hurler. Usus: Latrant hi oratores, non loquuntur. Transl. Vociferari.