LĂTRO, ōnis, m. Bandit, voleur. Syn. Grassator, prædo, excursor, sicarius. Epith. Funestus, demens, paratissimus ad omnia, expeditus, perditus abjectusque, fortis, impurus, maleficus, sceleratus, agens, sceleratissimus, deterrimus; impune latrocinans, turpissimus. Latrones armati, conscelerati, fœdissimi, furentes, importunissimi, noti ac insignes, nefarii, perditissimi. Phras. Latronem agit, il vit en brigand. In cæde atque ex cæde vivit; maleficio et scelere pascitur; per latrocinia et rapinas vitam tolerat; latrociniis se alit; in latrocinium versus vias insidet et itinera, prædasque agit. Cf. [Prædo].
LĂTRŌCĬNĬUM, ĭi, n. Brigandage. Syn. Excursio. Epith. Apertum, castrense, civile, domesticum, forense, honestum, impium, intolerabile, intestinum, nefarium, nocturnum, novum ac singulare, sceleratissimum ac deterrimum. Usus: Hoc equidem latrocinium est, non judicium. Tueri fines ab excursionibus et latrociniis. Per latrocinium hunc hominem despoliasti; latrocinio oppressisti innocentem.
LĂTRŌCĬNOR, aris, atus sum, ari, d. Voler à main armée. Syn. Prædor, excurro, grassor. Usus: Duo millia latrocinari dicuntur.
LĀTŬMĬÆ vel LĀTŎMĬÆ, ārum, f. pl. Carrières servant de prison. Item: Carcer Syracusanus.
1. LĀTUS, a, um, Large, étendu. Syn. Amplus, laxus. )( Angustus. Usus: 1. Satis lato a Sicilia mari. 2. Particip. a Fero. Nulla rogatio, nulla lex est lata, porté.
2. LĂTUS, ĕris, n. Flanc, côté. Syn. Pars dextra vel sinistra corporis vel regionis. Epith. Bonum, valens. Usus: 1. Latus ei condoluit. Lateris dolore consumptus est. Ad Cæsaris latus assedit. Per alicujus latus petere, ferire alterum. Latera cingebant filii. 2. Provincia altero latere mari alluitur.
LAUDĀBĬLIS, e, gen. com. Louable. Syn. Laudandus, probabilis, prædicabilis, prædicandus, laude dignus. Usus: Honestum, etsi a nullo laudetur, laudabile est natura et prædicabile.
LAUDĀBĬLĬTER, D’une manière louable. Syn. Recte, laudate, honeste, cum laude.
LAUDĀTĬO, ōnis, f. Louange. Syn. Præconium, commendatio. )( Vituperatio. Epith. Gravis et honesta. Usus: Laudatio alicui data.
LAUDĀTOR, oris, m. Celui qui loue, approbateur; témoin à décharge. Syn. Præco virtutis, testis innocentiæ. Usus: Te mihi laudatorem mearum rerum, testem, auctorem cupio. Habebis in me tuæ virtutis præconem, laudatorem ac probatorem rerum tuarum.