LĒNĬO, is, īvi vel iĭ, ītum, ire, a. Adoucir, calmer. Syn. Placo, mitigo, flecto, sedo. )( Inflammo. Phras. Furor populi apposita oratione lenitur, on apaise la fureur du peuple en lui faisant un discours. Placatur, sedatur, componitur; plebs permulcendo, sensimque alio trahendo mansuescit, ad mansuetudinem traducitur; seditio ac furentis populi tumultus apposita oratione comprimitur. 2. Iratum Principem tandem lenivit, il a enfin calmé la colère du prince. Permulsit tandem blanda oratione efferatum Principis animum et quas daturus erat, tempestates eloquentia discussit; tranquillum fecit ac placabilem Principis animum, placatum effecit; permulcendo tractandoque mansuefecit; iram sedavit, permulsit; animum mollivit; animi intemperiem omnem in tranquillum contulit; faces omnes irarum restinxit. 3. Lenita tandem est hominis ira, la colère de cet homme a cessé. Dedit se tandem ad lenitatem homo iracundia præceps, remisit indomitos spiritus, compressit animum; ira relanguit; ætas, dies intemperiem illam mitigavit; vehementes illi impetus consenuere, omnisque iræ impetus, quasi ventus hominem defecit; sedata est ac restincta diuturna illa perturbatio animi; resedit, deferbuit, refrixit æstus ille; impetus ille animi ardorque tandem remisit. 4. Temporis diuturnitas dolorem leniet, le temps apaisera votre douleur. Dies dolorem minuet vel exhauriet; temporis longinquitas multum de dolore detrahet; medicinam dolori dies afferet; longa dies malorum memoriam ex animo delebit; dolori medebitur tempus; dolorem animo infixum tempus evellet atque ejiciet; vetustate inflicta a fortuna vulnera sanabuntur. Usus: Cæsar irritatos muneribus lenivit. Incommoda commodorum compensatione lenienda sunt. Desiderium tui litteris accipiendis leniam. Cf. [Lenio], [Placo].
LĒNIS, e, gen. com. Doux, calme, paisible. Syn. Facilis, mitis, indulgens, clemens, placidus, mansuetus, comis, humanus, minime austerus. )( Asper, severus, durus. Phras. Leni homo est animo, cet homme a un caractère doux. Leni est animo natus; natura lenissimus; nonnullis ad lenitatem propensior; nonnullis ejus lenitas solutior est visa; est in eo summa lenitas, mollisque ad accipiendam et deponendam offensionem animus; omnibus se placabilem exorabilemque præbet; summa placabilitate, summa animi facilitate est; nihil illo lenius aut mitius. Cf. [Mitis], [Mansuetus]. Usus: Romani in hostes lenissimi. Tractus orationis lenis et æquabilis.
LĒNĬTAS, ātis, f. Douceur, bonté. Syn. Lenitudo. Epith. Æquabilis, grata, nova, perpetua, pristina, soluta. Usus: Lenitatem mollitia quadam animi imitatur. Nostrum est, mentes ad lenitatem et misericordiam revocare, traducere. Asperitate tua hominem de lenitate sua deduxisti. Profluens oratio æquabili lenitate. Cf. [Mansuetudo].
LĒNĬTER, Doucement, légèrement. Syn. Molliter, suaviter, molli manu, molli brachio. )( Aspere. Usus: Leniter sentire et dicere. Leniter arridere alicui. Sensim ac leniter accendere animos. Remisse ac leniter dicere, procedere, minime festinanter.
LĒNĬTŪDO, ĭnis, f. Douceur du style; douceur du caractère. Syn. Clementia, suavitas. Epith. Nimia. Usus: Lenitudo orationis, mollitudo corporis.
LĒNO, ōnis, m. Corrupteur. Syn. Minister libidinis, minister improbissimæ cupiditatis. Epith. Impudentissimus, improbissimus, perjurissimus, turpissimus, impurissimus.
LĒNŌCĬNĬUM, ĭi, n. Trafic de l’entremetteur; caresses. Syn. Delinimentum, allectamentum. Epith. Domesticum. Usus: Nempe lenocinio se sustentat. Lenocinium facit; cupiditatum lenociniis se dediderunt.
LĒNŌCĬNOR, aris, atus sum, ari, d. Flatter bassement, caresser. Syn. Blandior, allicio. Usus: Tibi serviet, tibi lenocinabitur. Cf. [Assentor], [Allicio].
LENS, entis, accus. lentim, f. Lentille.
LENTĒ, Lentement. Syn. Remisse. Usus: Lente aliquid ferre, lente respondere.