LIGNĀTĬO, ōnis, f. Action de faire du bois. Syn. Lignorum sectio, deportatio. Usus: Lignationis causa Cæsaris milites egressi castris sunt.
LIGNĀTOR, ōris, m. Fourrageur. Oppressis subito lignatoribus.
LIGNĔUS, a, um, De bois, en bois. Syn. Quod est ex ligno. Usus: Signum ligneum.
LIGNOR, aris, atus sum, ari, d. Faire du bois, aller à la provision de bois. Syn. Cædendæ materiæ causa silvas peto, ad ferenda ligna eo; lignationis causa exeo; ligna colligo; ligna, materiam cædo. Usus: Pars cohortum lignatum ac pabulatum missa est.
LIGNUM, i, n. Bois. Syn. Materia, lignea materia. Epith. Infelicissima, humida, viridis. Usus: Struem lignorum ingentem faciunt.
1. LĬGO, as, avi, atum, are, a. Lier. Syn. Vincio, constringo. )( Dissolvo. Usus: Catenis ligo. Cf. [Vincio], [Vinculum].
2. LĬGO, ōnis, m. Hoyau. Instrumentum rusticum ad culturam hortorum, agrorum, vinearum.
LĬGŪRĬO, is, ĭi vel īvi, ītum, ire, a. Lécher; dévorer; convoiter. Syn. Helluor. Usus: Non liguriunt pecuniam, sed devorant. Cf. [Nepos], [Abligurio].
LĬGŪRĪTĬO, ōnis, f. Gourmandise. Syn. Helluatio.