LĬQUĔFĂCĬO, is, fēci, factum, are, a. Rendre liquide, liquéfier. Syn. Mollio. Usus: Cave, ne voluptates liquefaciant animum.
LĬQUĔFĪO, is, factus sum, fieri, p. Se liquéfier, se fondre. Syn. Liquesco, fluo. Usus: Glacies liquefacta.
LĬQUESCO, is, ere, n. Se fondre, se dissoudre, se consumer. Usus: Liquescere voluptate.
LĬQUET, ere, imp. Il est évident. Syn. Constat. Usus: Dicebant judices, non liquere, les juges disaient qu’ils n’avaient pas de preuves suffisantes (pour condamner).
LĬQUĬDĒ vel LĬQUĬDO, Clairement; d’une manière sûre, certaine. Syn. Certo, manifesto. Usus: Confirmare hoc possum liquido.
LĬQUĬDUS, a, um, Liquide, fluide, coulant. )( Siccus, aridus. Usus: Liquida voluptas. Genus orationis liquidum, profluens, profusum.
LĬQUO, as, avi, atum, are, a. Liquéfier, fondre. Syn. Liquefacio, liquidum facio. Usus: Guttæ solis ardore liquatæ.
LĬQUOR, ōris, m. Fluidité; substance liquide. Syn. Humor. )( Concretio. Epith. Vivens, inamœnus, jucundus, purus. Usus: Liquores amnium. Causæ concretionis et liquoris, causes qui sont les principes du sec et de l’humide.
LIS, ītis, f. Dispute, procès. Syn. Controversia, concertatio, causa, disceptatio. Epith. Intestata, insolita, nova, privata, tota. Lites privatæ, reliquæ. Phras. 1. Litem intendit homo improbus, cet homme méchant m’intente un procès. Litem mihi infert; causa mihi nascitur cum homine improbo; jure experiri vult homo improbus; controversiam infert; dicam impingere audet; in contentionem, disceptationem vocat; in controversiam vocat, adducit, deducit; controversiam mihi facit, intendit; controversia mihi oritur, exsistit cum illo; litibus implicor; lege agere, legibus experiri audet homo improbus. Cf. [Causa], [Controversia]. 2. Litem perdet, il perdra son procès. Litem amittet; causa cadet; causam amittet; causam adversariis tradet. 3. Lites semper novas excitare, renouveler sans cesse des différends. Lites ex litibus serere; movere rixas; litibus identidem lacessere; lites et contentiones excitare. 4. In litem se immittere, s’engager dans un procès. In causam descendere, ingredi, demittere se; in dimicationem descendere; diminicationem subire. 5. Litem componere, accorder, arranger un différend. Litem transigere, tollere, componere, dirimere; sedare controversiam. Usus: Litem contestari, rem in judicium adducere, intenter un procès. Litem dare secundum tabulas, juger sur preuves. Litem æstimare; litis æstimationem facere. Expensarum in litem factarum totiusque damni rationem inire, estimer les frais d’un procès. Litem suam facere, tanquam suam suscipere, en parl. de l’avocat: plaider pour soi, se défendre soi-même; en parl. du juge: épouser une se cause, se faire juge et partie. Litem in rem suam vertere. Cf. [Judex], [Judicium].
Litaniæ, arum, f. Litanies. Supplicationes religiosæ, quibus sanctorum suffragationes exposcimus.