MĂLĔDĪCO, is, xi, ctum, ere, n. Parler mal, médire de; injurier, insulter. Syn. Maledictis figo, carpo, rodo, vellico; petulanti lingua consector, maledictis onero, maledicta in aliquem confero, probris et maledictis vexo, lacero, lacesso; maledictorum notis inuro, convitium facio, convitiis consector, maledicta in aliquem congero; inclementer, injuste dico in aliquem; maledictis, convitiis aliquem prosequor, configo, proscindo, concido, maledicta in aliquem evomo, conjicio. Adv. Contumeliosissime, petulanter, turpissime. Usus: Si quis alteri maledicit, petulans videtur. Cf. [Maledictum], [Blasphemia].
MĂLĔDICTĬO, ōnis, f. Médisance, injure. Syn. Maledictum.
MĂLĔDICTUM, i, n. Injure, outrage; malédiction. Syn. Convitium, probrum, contumelia. Epith. Pervulgatum, commune, volucre. Phras. 1. Maledictis se mutuo impetunt, ils s’accablent mutuellement d’injures. Certatur maledictis inter eos; gravissime sibi obtrectant; maledictis se mutuis appetunt, onerant, proscindunt, lacerant, vellicant; omne virus acerbitatis in se mutuo evomunt, erumpunt; liberrime mutuis in se convitiis invehuntur. Cf. [Maledico], [Detraho], [Convitium], [Blasphemia]. 2. Maledictis aliquem devovere, maudire qqn. Diras alicui imprecari; diris devovere aliquem; diris precationibus defigere; diris exsecrationibus prosequi, devovere. Usus: Maledictum arripere de trivio. In maledicti loco objicere. Maledictis appetere, obruere, opprimere. Maledicta in aliquem conjicere, conferre. Omne maledictum effugere, exstinguere. Cf. [Contumelia].
MĂLĒDĬCUS, a, um, Qui parle mal, médisant; qui outrage. Syn. Obtrectator, mordax, petulans. Usus: Convitiator maledicus, Quis in maledicentissima civitate crimen omne effugiat? Cf. [Maledictum].
MĂLĔFĂCĬO, is, fēci, factum, ere, n. Faire du mal, faire du tort, nuire à qqn. Syn. Male mereor de aliquo. )( Benefacio. Phras. 1. Nulli malefeci, je n’ai fait de mal à personne. Neminem oppugnavi; cum nullo hominum improbitate certavi; nulli unquam aut dicto protervo, aut facto nocui; ab omni semper injuria et maleficio manus abstinui, temperavi; nullum meum exstat in quemquam maleficium; nulli molestiam attuli; nulli ægre feci. Cf. [Molestia], [Injuria]. 2. Quid malefeci unquam? Quel crime ai-je jamais commis? Quodnam concepi tantum scelus? Quod in me facinus admisi? Quid unquam petulanter, superbe, flagitiose a me factum? Quid unquam turpiter aut nequiter a me factum? Quod tantum dedecus admissum est? Quid ego peccavi unquam aut scelerate feci? Quod tantum facinus malo exemplo a me commissum? Quid factum improbe aut nefarie? Cf. [Delictum], [Pecco]. Usus: Dii homini huic malefaciant!
MĂLĔFACTUM, i, n. Mauvaise action, faute. )( Benefactum. Usus: Benefacta male locata, malefacta arbitror.
MĂLĔFĬCĒ, Méchamment. Syn. Malitiose, nefarie.
MĂLĔFĬCĬUM, ii, n. Mauvaise action; fraude, tromperie. Syn. Malefactum, damnum. Epith. Cogitatum, levius, majus, manifestum, minimum, præsens, recens, simile, tantum, tam atrox, tam singulare, vehementissimum, voluntarium, vulgare. Usus: Sine ullo maleficio iter per provinciam facere, dommage. Committere, admittere, suscipere, facere maleficium. Contaminare se maleficio. A maleficio temperare. Prohibere maleficium.
MĂLĔFĬCUS, a, um, Qui fait le mal, malfaisant, criminel; malfaiteur. Syn. Reus. Usus: In maleficiorum sceleratorumque custodias hominem innocentem includere ausus es? Homo natura maleficus et injustus.
MĂLĔVŎLENTĬA, æ, f. Mauvaise intention, malveillance. Syn. Livor. Epith. Abscondita, non infuscata, non assueta, non fucata, non fallax, non erudita artificio simulationis. Usus: Malevolentia voluptas ex malo alterius sine emolumento suo. Novi animum tuum malevolentia suffusum, infuscatum. Cf. [Invidia].