MĬNĬTOR, aris, atus sum, ari, d. Menacer. Syn. Minor. Adv. Atrociter. Usus: Horribilia nobis omnia ferro igneque minitatur.
MĬNOR, aris, atus sum, ari, d. Menacer, faire des menaces. Syn. Minitor, terreo; vim, periculum intendo; periculum, judicium denuntio. )( Promitto benigne. Adv. Acerrime, crudeliter, gravius, mediocriter, vehementer, quotidie. Phras. Minari atrociter cœpit, il commença à proférer d’horribles menaces. Cœpit jam non per ambages minas jacere, minas jactare; terrores, et pericula denuntiare; clamore, et minis insequi; denuntiatione periculi terrere; periculum capitis ostendere; vim denuntiare; periculi metum inferre; errorem injicere; terrores jactare et opponere; terrorem inferre; minas admovere; minas, periculum intendere; minacibus verbis perstringere; periculum capitis ostentare; minaciter fremere; minis territare; formidines opponere; clamore et minis insectari. Usus: Hostis teterrimus omnibus bonis tormenta et cruces minatur.
MĬNŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Rendre plus petit, diminuer, amoindrir. Syn. Diminuo, detraho, derogo, delibo, exhaurio, extenuo, levo, elevo, debilito, frango. Phras. 1. Homo improbus gloriam meam opesque minuit, ce scélérat a ruiné ma gloire et ma fortune. Pennas mihi, facultatesque meas incidit; de laudibus æque, ac fortunis cumulum deruit; de opibus, ac amplitudine multum detraxit; de fortunis, et honorum præsidiis multum deripuit. 2. Minuere dignitatem meam satagit, il s’efforce d’affaiblir ma gloire. Deformandi mei causa, detrahendæ spoliandæque dignitatis gratia multa molitur. Non modo ad salutem meam exstinguendam, sed et gloriam infringendam contendit; invidia laudem virtutis meæ obterit, gloriam eludit; id spectat unice, ut meam elevet auctoritatem, gloriam dignitatemque infringat. 3. Res tua in dies minuitur, vos ressources diminuent de jour en jour. Res tua in dies deterior fit, deficit, consumitur, minor evadit, in deterius ruit, corroditur, dilabitur; non solum non augetur, verum etiam aliquid deperdit; fortunæ tuæ in dies aliquid detrimenti capiunt, comminuuntur, diminuuntur; fortunarum in dies aliqua fit diminutio. 4. Oratio tua mirifice mihi doloram minuit, vos paroles ont considérablement apaisé ma douleur. Dolorem leniit, levationem doloris attulit; magna de dolore diminutio facta est ex sermone tuo; decrevit dolor ac prope evanuit; sublata ac sepulta est omnis tristitia. Tuæ orationis fomentis mitigatus dolor est, attenuatus, imminutus, doloris ille æstus deferbuit, subsedit, consenuit, infractus est et debilitatus; levare dolorem, luctum oratio tua sic visa est, ut pene exhauriret. 5. Res meas et merita, quantum potest, minuit, il affaiblit, autant qu’il peut, ma fortune et ma réputation. Laudem meritorum meorum verbis elevat, verbis extenuat, eludit; de meritorum meorum laudibus cumulum deruit; de meritorum meorum amplitudine multum detrahit, decerpit. Cf. [Detraho]. Usus: Minuere vectigalia, sumptus.
MĬNUS, Moins. )( Plus. Usus: Præstitimus patriæ non minus, quam debuimus. Quatuor mensibus, sex diebus minus navigavimus. Sæpe, quæ prædicta sunt, minus eveniunt.
MĬNŪTĀTIM, Par petits morceaux, en détail. Syn. Gradatim, tenuiter, parce, exiliter, jejune. Usus: Minutatim interrogare, interroger par petites questions de détail.
MĬNŪTĒ, En petites parties; d’une manière commune, mesquine. Syn. Exiliter, jejune, anguste, tenuiter. Usus: Grandia minute dicere, dire des choses importantes dans un style mesquin.
MĬNŪTUS, a, um, Petit; mesquin, pauvre. Syn. Angustus, parvus. )( Grandis. Adv. Sane. Usus: Genus orationis minutum, exile, aridum, concisum, fractum. Animus minutus et angustus. Orator præstat minutis imperatoribus. Minuta diligentia utitur, et anxia. Minutissimis ictibus excarnificatus, tué à coups d’épingles, qu’on a torturé à petit feu.
MĪRĀBĬLIS, e, gen. com. Prodigieux, étonnant, admirable. Syn. Admirabilis, mirus, mirificus, mirandus. Usus: Hæc non modo mirabilia sunt, sed prodigiis simillima. Re et dictu inopinatum et mirabile. Mirabilis copia dicendi. Cf. [Mirandus].
MĪRĀBĬLĬTER, D’une manière merveilleuse, admirable. Syn. Admirabiliter, mirandum in modum, mire, mirifice. Usus: Omnes mirabiliter de te loquuntur et sentiunt.
MĪRĀCŬLUM, i, n. Prodige, merveille, miracle. Syn. Prodigium, portentum. Phras. 1. Miracula patrat, il fait des prodiges. Res supra naturæ vim et ordinem multas efficit; miranda quædam opera, et humanis viribus majora efficit; miracula edit; majora naturæ viribus exsequitur; multa ejus exstant opera, non humana, sed divina virtute perpetrata. 2. Vir miraculis clarus, (Vulg. miraculosus), homme qui fait des miracles. Vir, per quem divina virtus admiranda multa patravit; operibus supra vim ordinemque naturæ patratis; miraculorum gloria, multis supra naturæ vim editis operibus clarus. Usus: Miracula edere. Miraculo illud mihi erat.