AMBĬTĬŌSUS, a, um, Ambitieux. Syn. Ambitione plenus, honorum cupidus. Phras. Vir est ambitiosus, avaritia gloriæ, et honoris cupiditate insatiabili, c’est un ambitieux, un intrigant. Ambitioni servit perdite, ardet infinita honorum cupiditate, in honorum studio pene modum nescit, ad ambitionem toto pectore incumbit, fertur incredibili gloriæ cupiditate; honorum nusquam illi satis est, honoris est supra modum appetens. Cf. [Ambio], [Gloria], [Superbus], [Arrogans]. Usus: Amicitiæ ambitiosæ, in quibus assentationis plurimum, nihil rei. Homo minime ambitiosus.
AMBĬTŬS, ūs, m. Circuit, détour; ambition. Syn. Conversio, circuitus, orbis; ambitio, ambitionis crimen. Epith. Contractus et brevis, et vehemens verborum, immanis, infinitus, par, perfectus, completusque verborum, rotundus, totus verborum, argutus, certusque et circumscriptus verborum. Usus: 1. Ambitus domus, le tour de la maison. Rotundi stellarum ambitus. 2. Circuitus verborum, périodes. Comprehensio, et ambitus ille verborum, quem periodum vocamus. 3. Ambitio, ambition. Accusari, damnari ambitus.
AMBŬLĂCRUM, i, n. Promenade couverte, galerie, allée d’arbres. Syn. Locus in ædibus ad deambulandum accomodatus.
AMBŬLĀTĬO, ōnis, f. Promenade. Epith. Aurea, meridiana, inferior, pomeridiana, compitalitia. Usus: 1. Ambulandi actio, promenade, action de se promener. Constituimus inter nos, ut ambulationem ruri conficeremus. 2. Locus ambulationis, promenade, lieu où l’on se promène. Nostram ambulationem, quæso, invisas. Hedera intercolumnia ambulationis convestit. Nondum absoluta est ambulatio, nondum sub tecto.
AMBŬLĂTĬUNCŬLA, æ, f. Petite promenade. Epith. Tecta. Usus: Cum una ambulatiuncula, et sermone nostro delicias urbis omnes non permutavero.
AMBŬLO, as, avi, atum, are, n. Se promener. Syn. Deambulo, inambulo, obambulo, deambulationem perago, spatior, eo, decurro, abeo, iter facio, contendo, pedibus peragro. Adv. Artificiose, contentius, recte. Usus: Ambulare in sole. Ambulare lente, ut philosophi. Intra diem plura passuum millia ambulare. Xerxes, juncto classibus Hellesponto, Athoque perfosso, maria ambulavit, terram navigavit.
AMBŪRO, is, bussi, bustum, ere, a. Brûler autour, consumer. Usus: Num tu ex ambustis fortunarum mearum reliquiis spolium petes? Vicina Cremona incendio ambusta, Mantua tamen salva evasit.
ĀMENS, entis, gen. omn. Troublé, égaré, insensé, fou. Syn. Insanus, mente motus, perturbatus. Phras. Homo excors, omnibus consiliis præceps ac devius, mente captus, alienatus mente, amentia præceps, obcæcatus; prolapsus in furorem, mente paulum imminuta animo parum validus, mente orbatus. Usus: Homo amentissimus, vecors, ac consiliis omnibus præceps, ac devius. Cf. [Insanus].
ĀMENTĀTUS, a, um, Garni d’une courroie. Syn. Loris religatus ad acrius feriendum. Usus: 1. Hastæ amentatæ. Javelot garni de sa courroie. 2. Transl. Argumenta amentata præclari oratoris lacertis viribusque contorta, arguments tout prêts.