MĬSĔRĬCORS, dis, omn. gen. Compatissant, miséricordieux. Syn. Clemens, propensus ad misericordiam, cujus animus alieno incommodo facile commovetur. )( Severus, crudelis. Usus: Misericordem se vir bonus mitemque præbuit. Cf. [Misericordia].
MĬSĔROR, aris, atus sum, ari, d. Avoir compassion, avoir pitié. Syn. Commiseror. Usus: Non queo satis communem omnium nostrum conditionem et hujus fortunam miserari, je ne puis trop déplorer notre condition commune et la mauvaise chance de cet homme. Cf. [Misereor].
MISSA, æ, f. Messe, office divin. Syn. Sacrificium divinum, res divina, res sacra. Epith. Sacrosancta, celebrata pro defunctis. Phras. 1. Missam facere, célébrer la messe. Sacrificare; sacrificium, sacrum, rem divinam facere, conficere, peragere; sacris operari; rem sacram perpetrare; cœlestem hostiam immolare; cœlesti victima litare. 2. (Missam solemnem celebrare, Vulg.), chanter une messe solennelle. Apparatissima pompa rem divinam facere; augustiori ritu, pompa, cerimonia sacris operari; divinam hostiam offerre; maximis cerimoniis inter symphoniacos vel musicos concentus rem divinam conficere. 2. Ad missam ministrare, servir la messe. Sacerdoti sacris operanti ministrare; sacrificanti, rem sacram peragenti inservire. 4. Missam audire, entendre la messe. Interesse divinis sacris, divino sacrificio. Rem divinam obire; divinis assistere; sacrificio adesse. 5. Parare se ad sacrum Missæ officium, se préparer à la célébration du saint Sacrifice. Ad rem divinam se comparare: se ornatu sacrificantis induere. 6. Missam pro defunctis legere, dire la messe pour les morts. Sacrum piaculare facere; funebre sacrum facere; rem divinam in subsidium piorum manium facere; offerre cœlestem hostiam in subsidium vita functorum. 7. Intra Missam, pendant la messe. Inter sacrificandum; inter rem divinam; sub sacrificio divino. 8. Post Missam, après la messe. Re divina peracta; perpetratis rebus divinis; secundum rem divinam; perpetratis sacris; peracto sacrificio; ab re sacra; a sacris.
MISSĬLIS, e, gen. com. Ce qu’on jette, ce qu’on lance; subst. e, is, n. Trait, javelot. Usus: Saxa; tela missilia.
MISSĬO, ōnis, f. Action d’envoyer, envoi. Usus: 1. De litterarum rariore missione frustra accusor. 2. Dimissio, congé. Missione militem donare. 2. (Sacra Missio, mission, Vulg.), Latine: Expeditio sacra.
MISSŬS, ūs, m. Envoi; portée. Syn. Missio. Usus: Balbus ad me venit, missu Cæsaris. Missus telorum, lapidum.
MĪTESCO, is, ere, n. Devenir doux, tendre; mûrir. Syn. Mitior fio. Usus: Uvæ a sole mitescunt.
MĪTĬGĀTĬO, ōnis, f. Adoucissement. Syn. Delinitio, excusatio. Usus: Licentia, si nimium acrimoniæ habueris, multis mitigationibus lenietur.
MĪTĬGO, as, avi, atum, are, a. Rendre doux, adoucir, calmer, fléchir. Syn. Mitiorem facio, lento, placo, sedo, flecto. Adv. Facile. Usus: Eum ordinem tibi reconcilies, multisque humanitatis condimentis mitiges. Dolor vetustate mitigatur. Ætas omnia, et dies mitigabit. Ex agresti vita ad humanitatem mitigatus. Cf. [Lenio].
MĪTIS, e, gen. com. Doux. Syn. Moderatus, placatus, lenis, mansuetus. )( Asper, durus, ferus, immanis. Usus: Homo mitissimus et lenissimus. Est illi mite ac tractabile ingenium. Cf. [Lenis], [Mansuetus].