MŌRŌSĒ, Avec une humeur chagrine, morose. Syn. Fastidiose, importune. Usus: Piso iracundius respuebat ineptias hominum, sive morose, sive ingenuo liberoque fastidio.

MŌRŌSĬTAS, ātis, f. Humeur chagrine, difficile. Syn. Difficultas. )( Comitas, humanitas. Epith. Inutilis, odiosa. Usus: Ne irascamur importune petentibus, ne in morositatem inutilem et odiosam incidamus, ne témoignons pas notre mauvaise humeur contre les solliciteurs importuns, de peur de nous faire des ennemis sans nécessité.

MŌRŌSUS, a, um, Capricieux, chagrin, fantasque. Syn. Difficilis, inhumanus, importunus. )( Facilis, comis. Usus: Senes anxii sunt, morosi, iracundi, difficiles. Mulier stomachosa et submorosa. Cf. [Durus], [Asper], [Inhumanus].

MORS, mortis, f. Mort. Syn. Interitus, occasus, fatum, letum, exitus, discessus, supremus alicujus dies, excessus e vita, dissolutio naturæ. Epith. Acerba, atrocior, beata, bellica, peregrina, bona, certa, communis, consentanea vitæ, crudelis, miserabilis, divinior, dubia, extrema, fatalis, fœda, gloriosa, fortunata, fraterna, matura, honesta, indigna, immatura, levior, media, melior, misera, nefaria, paterna, perniciosa, propinqua, repentina, teterrima, stabilis, subita, turpis, voluntaria, vulgaris. Usus: Mortem alicui minitari, menacer de mort. Mortem alicui afferre, offerre, morte afficere, mulctare, donner la mort. Ad mortem mittere, dare aliquem, envoyer à la mort. Mortem sibi accelerare, mortem sibi consciscere, se suicider. Mortem oppetere, obire, cum vita commutare, morte deleri, mourir. Cf. [Morior].

MORSŬS, ūs, m. Action de mordre, morsure. Epith. Acer, immanis, viperinus, ulceratus. Usus: Acer morsus doloris.

(Mortale peccatum, Vulg.) Péché mortel. Crimen mortiferum, letiferum, capitale; letalis noxa, letalis noxæ piaculum, pestifera animi macula. Cf. [Pecco].

MORTĀLIS, e, gen. com. Mortel, sujet à la mort. Syn. Morti obnoxius, dissolubilis. )( Immortalis. Usus: Mens soluta et libera, segregata ab omni concretione mortali. Pro mortali conditione vitæ immortalitatem estis consecuti. Sciebam me genuisse mortalem. Cf. [Homo].

MORTĀLĬTAS, ātis, f. Mortalité. Syn. Mortalis vitæ conditio, naturæ communis fragilitas. Usus: Omne, quod ortum est, mortalitas consequitur. Multa illi supra mortalitatem sunt attributa.

MORTĀRĬUM, ĭi, n. Mortier. Usus: Contundere in mortario.

MORTĬFER, ĕra, ĕrum, Mortel, qui cause la mort. Syn. Pestifer, perniciosus, letalis, mortem afferens. )( Salutaris. Usus: Morbus, plaga, vulnus mortiferum.