MŪGĬNOR, aris, atus sum, ari, d. Perdre le temps, lambiner. Syn. Cunctor, moror, dissimulo, verbum antiquum.

MŪGĬO, is, ĭi vel īvi, ītum, ire, n. Mugir, beugler. Syn. Boo.

MŪGĪTŬS, ūs, m. Mugissement, beuglement; bruit, grondement. Usus: Terræ mugitus et fremitus. Mugitus ciere, edere. Mugitibus implere viciniam.

MŪLA, æ, f. Mule. Usus: Mulæ partus mirabilis, quia rarus.

MULCĒO, es, mulsi, mulsum, ere, a. Caresser; adoucir, apaiser. Syn. Permulceo, lenio. Usus: Carmina mulcent mentes. Cervix mulcetur dextera. Cantu cervi mulcentur.

MULCTA et MULTA, æ, f. Peine. Syn. Pœna. Usus: Mulctam alicui dicere, irrogare, ab aliquo petere, infliger une amende. Mulctam remittere, condonare, mulcta gratiam facere, remettre une peine. Cf. [Pœna].

MULCTĀTĬO, ōnis, f. Punition. Syn. Direptio. Usus: Misera mulctatio bonorum, exilium civium.

MULCTĀTĬCĬUS, a, um, D’amende. Usus: Mulctatitia pecunia.

MULCTO et MULTO, as, avi, atum, are, a. Punir par une amende, infliger une peine. Syn. Mulcta afficio, punio, mulctam irrogo. Adv. Crudelissime, male. Usus: 1. Morte mulctare reos, exilio. 2. Male accipio, male tracto, maltraiter. Discessit ab oppugnatione male mulctatus. Mulctatus virgis, fustibus. Cf. [Punio].

MULGĔO, es, si, sum, ere, a. Traire. Syn. Lac e mammis exprimo. Usus: Mulgere oves. Mulgere hircos; de re palam absurda, traire les boucs, c. à d., tenter une chose impossible (Prov.).